Sebadoh - 'Bakesale'

RE:introducing
Sebadoh - 'Bakesale'

Sebadoh is een indierockband die bij het grote publiek nooit echt doorgebroken is. Daar zal het zanger-gitarist en oprichter Lou Barlow wel nooit om te doen geweest zijn: de man wou gewoon zijn creatieve ding doen. Zijn kompaan J. Mascis uit Dinosaur Jr. – niet eens zoveel bekender als we eerlijk zijn – zag dat echter anders en ontsloeg hem prompt uit de band na het uitbrengen van solomateriaal. Meteen werd het project een vaste groep.

De negentiger jaren waren hun decennium, ‘Bakesale’ zag het levenslicht in 1994, maar op de cover van de plaat waarop een naakte Lou Barlow aandachtig de wc-pot bestudeert, zal hij eeuwig één jaar blijven. Het album is samen met ‘Harmacy’ uit 1996 opnieuw uitgebracht, een wapenfeit dat de heren ook ondersteunden met een tournee. De plaat zelf klinkt zeker niet gedateerd: de tegendraadse riffs die in duel gaan met de bas zoals Careful dat doet, luisteren lekker weg. Het loutere feit dat Sebadoh een trio is, speelt dus in hun voordeel.
Not Too Amused vinden wij één van de betere tracks: een heel opbouwend nummer waarbij de gitaren al eens iets wijder mogen uitwaaien. De song, met als laatste lijn tekst “I’m not too amused with humans”, geeft ook perfect de algemene teneur van de sfeer weer die het beluisteren van ‘Bakesale’ bij ons oproept. Misschien moeten we straks maar een plaatje van The Smiths opleggen…
Jason Loewenstein, de bassist, verzorgde op eerder genoemde song zowel de zang- als de gitaarpartijen, iets dat hij ook nog in twee andere nummers doet. Aan het hele album hebben trouwens drie drummers bijgedragen: Eric Gaffney, die de band verliet in 1993, de nieuwe drummer Bob Fay en tenslotte de multi-instrumentalist Tara Jane O’Neil die de band misschien wel tijdelijk uit de nood hielp. Dit, en het feit dat het gros van de song nu eens door Barlow en dan weer door Loewenstein geschreven zijn, maken dat het album niet als een hecht geheel aanvoelt.
Desalniettemin staan er enkele fijne nummers op ‘Bakesale’, zoals opener License To Confuse: gebald, rammelend – volgens zij-die-het-kunnen-weten maakte Sebadoh omstreeks deze periode hun oversteek van lo-fi naar een meer gepolijste productie – en grotendeels drijvend op één riff. Als we er nog een song uit moeten lichten, dan gaan we voor Got It, dat ondanks zijn simpele strofe-refrein-strofe structuur de aandacht weet vast te houden. De gitaarklank en het vreemde aanslagritme van de akkoorden maken dat dit zo op een album van Sonic Youth kon staan.
Er staan evengoed vreemde dingen op dit album, met name Give Up: de logge openingsakkoorden doen denken aan een bijzonder zwaar sludgemetalnummer, hetgeen verderop in de song dan weer tegengesproken wordt door een bijzonder knullig aandoend gitaarlijntje.

Sommige bedenkingen blijven overeind, maar deze plaat verdient het niet om in de nevelen van de obscuriteit te verdwijnen. Fans van gitaarrock of nostalgici van de jaren negentig misdoen er in alle geval niet mee om Sebadoh te (her)ontdekken.


20 Juni 2011
David Ardenois

Meer over deze artiest


Aanraders