Het is donker wanneer wij voor het eerst naar 'Dry Land' van A Whisper In The Noise luisteren. Het juiste moment, zo blijkt. De muziek die aan de geest van voorman West Thordson ontspruit, is namelijk niet van de meest gelukzalige soort. Op een zonnige namiddag hoef je deze plaat alvast niet te spelen. Voor je het weet, versluiert de zon zich in een donkere waas van melancholie. And we wouldn't want that now, would we?

A Whisper In The Noise kan rekenen op een van de grootste producers ter wereld, Steve Albini. Hij produceerde hun debuut 'Through The Ides Of March' en deed dat voor hun huidige 'Dry Land' nog eens over. Zoals we van die man gewend zijn, is ook hier de productie sober maar doeltreffend. Al was het maar omdat de songs op zich al van meer dan behoorlijk niveau zijn. Het afgewerkte product drijft op een luguber maar tegelijk ontroerend, zelfs vertederend sfeertje. Van een contradictie gesproken. Dat is bovendien niet enkel zo op het niveau van de plaat, ook binnen de songs krijg je vaak de indruk dat de man aan het roer schizofrene trekjes in zich draagt. Zo begint Sons met een beladen pianomelodie die dreiging uitademt. Later barst die dreiging open in een ongelooflijk potje gestoorde scheurmuziek: woeste gitaren beuken in op een nukkige piano en de vocals zijn netjes verhakkeld zodat het psychotische effect van piano en gitaar versterkt wordt. Na die forse uithaal daalt de song af in een vredig, speels pianoriedeltje om uiteindelijk weer opengereten te worden door verscheurend en ziekelijk gitaarwerk. Knap gestoord. West Thordsons favoriete instrument is zonder twijfel de piano. In haast elk nummer treedt het instrument op de voorgrond, waardoor de songs een soort cabaret-tintje meekrijgen. Een ander aspect van het geluid is de grootsheid ervan. Dankzij de fijntjes aangebrachte galm – reverb, zoals dat ook heet – voel je letterlijk de aanwezigheid van het rurale en wijdse Minnesota, de godvergeten plek waar West opgroeide. Een goed voorbeeld hiervan is het aan Low refererende Go Now, macabere slowcore waarin een geliefde de deur gewezen wordt: “go,
 go now
/ leave, 
love / leave now and 
don't look back
/ do not look back
/ know all you need you have alone / leave guided by the storm.” Er valt dus heel wat te ontdekken op dit plaatje. En zo komen we na 11 tracks mooi verpakte weemoed en weltschmerz, waaronder de Daniel Johnston-cover True Love Will Find You In The End, tot de conclusie dat 'Dry Land' weer een hele stap voorwaarts is voor A Whisper In The Noise. Zelf noemen ze hun muziek graag “orchestral garage rock”, maar eigenlijk zijn ze dat label ontgroeid. De songs zijn tot volwassenheid gekomen en ademen een aardse sfeer uit. Deze muziek is ontegensprekelijk het product van echte mensen, wezens die zwoegen met hun emoties en geconfronteerd worden met een wereld die geen echte thuis meer is. 'Dry Land' is daardoor een ongelooflijk rijke plaat die je meevoert doorheen een melancholische woestenij, een plaats die je enkel 's nachts bezoekt.