De Engelsen hebben met Richard Hinks hun eigen Arjen ‘Ayreon’ Lucassen in huis. Hinks is Aeon Zen en ook op het tweede album ‘The Face of the Unknown’ speelt hij zowat alle instrumenten in. De 21-jarige muziekstudent Hinks uit Cambridge moet wel een wonderboy zijn, want alles klinkt op een erg hoog niveau.
Aeon Zen brengt melodieuze progmetal die direct aanspreekt, ondanks de gestelde ambities. Dat is ook te danken aan de uitstekende gastvocalisten die de door Hinks uitgeschreven thema’s overtuigend interpreteren. In dit genre valt het natuurlijk niet mee om de clichés te omzeilen. Het oeverloze technische gepingel is tot een minimum herleid, maar verwacht je her en der toch aan stereotiepe gitaarriffs en dubbele basdrumpedalen.
Salvation opent de festiviteiten met een indrukwekkende instrumentale expositie, compleet met orgelriedeltjes, waarna zanger Michael Eriksen je binnenleidt in het hiernamaals, tot een sterke climax de zegeningen afsluit. De toon is gezet voor de rest van het album: prog en metal vragen elkaar ten dans in een erg gevarieerd geheel. The Heart of the Sun beklijft door de bijzonder originele harmonieën. De combinatie met de Yes-achtige thematiek werkt hier perfect. Eriksen schittert ook hier met zijn krachtige en zuivere stem.
Hinks heeft een neus voor de huidige progscène: de keuze voor Spock’s Beard-zanger Nick D’Virgilio pakt goed uit in Crystal Skies, een ballad die door zijn melodische variatie en dynamische contrasten de typische valstrikken vakkundig vermijdt. Voor het aan Frost* herinnerende Natural Selection werd een beroep gedaan op de voorman van deze topgroep, Jem Godfrey. Zijn donkere timbre schraagt het darwiniaanse onderwerp.
De epische opzet van de titelsong wordt meteen duidelijk door de wervelende intro die je voorbereidt op een ontmoeting met Het Onbekende en die verder als leidmotief herhaald wordt. Knap ook hoe Andi Kravljaca de dramatische inhoud van Hinks’ tekst juist weet te vatten.
Dat Hinks zelf op slechts drie songs (mee)zingt is overigens niet onbegrijpelijk, want zangtechnisch is niet elk register voor hem weggelegd. Gelukkig valt er instrumentaal ook genoeg te beleven in de kortere maar gevarieerde songs, zoals You’re Not Alone. In My Sacrifice zorgt Jonny Tatum in een duet met Hinks voor een mooi vocaal evenwicht. De piano en violen maken van Start Over de opmaat naar Redemption’s Shadow, met zijn vele crescendo gaande tempowisselingen een gepaste albumstopper.
Nergens bekruipt je het gevoel van een zoveelste studioproject van een over het paard getilde multi-instrumentalist. Men zou je kunnen wijsmaken dat hier een hechte groep aan het musiceren is. Hinks is momenteel bezig zijn liveband in te spelen. Benieuwd hoe deze octopus de complexe muzikale structuren van ‘The Face of the Unknown’ op de podia tot leven zal brengen.
1 reactie
Nieuwe reactie inzenden