Brighteye Brison The Magician Chronicles Part I

Progress Records
Brighteye Brison
Na vijf jaar keren The Flower Kings terug in de studio. Dat werd tijd, want het eveneens Zweedse Brighteye Brison steekt de groep van Roine Stolt naar de kroon met het vijfde album ‘The Magician Chronicles Part I’, waarin men opheldering brengt over de groepsnaam.
Het was hun vorige schijf ‘Believers & Deceivers’ (2008) die hen deed opvallen in de massa. Sleutelfiguur in Brighteye Brison is componist Linus Käse, die met Per Hallman over het rijke arsenaal vintage toetsen heerst. De totaalsound is dus wat minder gitaargeoriënteerd dan TFK, maar deelt met hen de vocale harmonieën en de uitstapjes richting jazzrock. In dat geval is het doorgaans Käses saxofoon die de dans leidt.

‘The Magician Chronicles – Part I’ telt slechts drie nummers, maar hun epische opzet is essentieel voor het thema dat een eerste keer figureerde in The Battle Of Brighteye Brison op het album ‘Stories’ (2006). Hier wordt de mythologie verteld van het karakter dat achter de bandnaam schuilgaat.

Het verhaal vindt plaats in een ver sterrenstelsel. Een moedig krijger gaat de confrontatie aan met een boosaardige magiër die een bovenmenselijk wezen probeert te creëren. Een jongeman – onbewust van zijn grootse afkomst – komt tot het besef uitverkoren te zijn voor deze missie en zet koers naar de ruimte in de Brison, een erg geavanceerd schip. 

Die reis maakt deel uit van The Rise of Brighteye Brison. Ruim drieëntwintig minuten blijft de dramatische spankracht intact door de combinatie van virtuoos ensemblespel en pakkende melodieën. De fantasierijke symfo is knap opgebouwd en erg onderhoudend, zowel in de samenzang als in de instrumentale passages. Pompende baslijnen van Yes-fan Kristofer Eng en tempo- en ritmeveranderingen kruiden het geheel bij.

In The Magician’s Cave vindt een ontmoeting plaats tussen de ridder en een oudere wijze die hem vergeefs afraadt de grot van de magiër te betreden. Het nummer heeft een speelse intro alvorens het overgaat in musicalachtige koortjes en refreinen. Wat dan volgt zijn afwisselend verhalende stemmen en instrumentale solo’s. Theatraal in de beste zin van het woord. Het spacey slot is magnifiek: zwevende koortjes worden begeleid door een expansieve moogsolo. Heerlijk.

Ook in het uptempo Mind Fire Menace wordt topniveau gehaald. De gitaartalenten van Johan Öijen kunnen hier voluit schijnen. Opnieuw blijkt de appetijt van de band voor een catchy melodie. Deze prachtplaat eindigt gepast op klokgelui. Of luiden de buisklokken al voor het tweede deel van ‘The Magician Chronicles’, dat wat ons betreft niet snel genoeg kan volgen?      

25 Februari 2012
Christoph Lintermans

Aanraders