Voor de hoes heeft men naar tarotkaarten gekeken, terwijl de bandnaam eerder herinnert aan obscure Duitse Krautrock. Toch is Druckfarben een Canadese progrockband die op het titelloze debuut een virtuoze stijloefening brengt.
In progrock kun je nochtans diverse kanten uit. Dus welke stijl speelt men precies? Je openingsnummer ELPO noemen is natuurlijk een open deur intrappen. Het bruisende hammondorgel verraadt meteen de invloed van de legendarische Keith Emerson. Maar als de gitaar invalt, luisteren we plots naar gebonden noten zoals die door Allan Holdsworth gespeeld zouden worden. Ook de tegendraadse ritmepatronen sturen ELPO richting UK.
Het donderende Influenza is dan weer een mix van heel vroege Yes en jazzrock. Gitaar en bas gaan hier tot het uiterste. Gelukkig eindigt het nummer alvorens men de kans krijgt uitgebreid te improviseren. Dan maar Smaller Wooden Frog, een - zoals de titel al doet vermoeden - knotsgekke compositie waarin de regels overboord zijn gegooid. Alleen een geoefende band met bakken zelfdiscipline kan dit aan.
De cd zit intussen te dampen in de speler, zoveel energie komt er hier los. Dead Play Awake biedt naast complexe stukken gelukkig ook ingetogen pianospel, zodat de luisteraar niet bedolven raakt onder een continue lawine van bombast. Het maakt het verteren van de daaropvolgende overweldigende gitaarsolo des te gemakkelijker.
De tweede helft van de plaat klinkt melodieuzer en lichtvoetiger. Zo heeft Walk Away een meer toegankelijke zanglijn en valt het semi-akoestische Seems So Real op door het speelse toetsenwerk en de harmony vocals. Die horen we ook in Nat Nayah – Phil Naro klinkt hier zelfs als Jon Anderson. Dit nummer en het volgende (Sons Of Anakim) doen ons denken aan wat het Amerikaanse Blue Shift ooit deed. Maar met de folky gitaren in Nonchalant zijn we weer helemaal terug bij het begin van de progrock zo’n veertig jaar geleden.
Wonderlijk toch dat deze band niet eerder van zich liet horen, zeker als je weet dat men al sinds het midden van de jaren tachtig bezig was met het spelen van covers van de allergrootsten – Yes, Genesis, Gentle Giant. Men had niet langer moeten wachten met het schrijven van eigen nummers. De invloeden blijven wel duidelijk te onderscheiden – geen prijs voor originaliteit hier. Niettemin: laat dat tweede album maar snel komen.
