Joseph Arthur The Graduation Ceremony

Lonely Astronauts
Joseph Arthur
Voor het grote publiek is Joseph Arthur nog steeds een nobele onbekende maar tal van rockiconen zijn al jaren fan.  Michael Stipe coverde zijn song In the Sun, Peter Gabriel bood hem een platencontract aan en Lou Reed wordt regelmatig opgemerkt tijdens zijn optredens. Niet zonder reden, Joseph Arthur krast meestal recht in de ziel. Bovendien is hij een artiest die op zijn bek durft gaan en daar houden we wel van. Na zijn minder geslaagde zijsprong Fistful of Mercy slaagt hij met ‘The Graduation Ceremony’ alweer een nieuwe richting in.
"I wanted to make something simple", vertelt Arthur over zijn jongste cd. Dat "simple" kan staan voor pure schoonheid, daar wist Daan ons al van te overtuigen. Maar met  zijn nieuw album maakt Joseph Arthur meteen duidelijk dat híj de ware meester is als het om eenvoud gaat. Met slecht hier en daar een accentje gitaar, piano, strijkers, drums of backing vocals slaagt hij er in de nummers vederlicht te laten klinken. De legendarische sessie-drummer Jim Keltner (John Lennon, Bob Dylan), violiste Jessy Greene en zangeres Liz Phair gaan nooit voluit, less is more op deze plaat en dat werkt wonderwel.

Dat singer-songwriter, multi-instrumentalist, poëet, schilder én wereldverbeteraar Joseph Arthur doorgaans briljante songs aflevert, die niet onderdoen voor die van Jef Buckley en Nick Drake, dat wisten we al. Met ‘The Graduation Ceremony’ toont hij dat hij veel meer kan dan al zingend zijn duivels bezweren. Hij slaagt er in een coherente, gelaagde, subtiele plaat te maken die bij elke beluistering meer onder de huid kruipt.

Na de melancholische opener Out On A Limb galoppeert Arthur verder richting hart in Horses , waarbij hij moeiteloos switcht tussen een zoetzeme bluesstem en zijn indringende falset. Dat doet hij nog eens over in het schitterende Someone To love: "I came to live in your shelter/cause there is never a day when I’m not afraid/You said I had to become a dancer/ and started shooting at my feet."

In het meest indringende nummers van de plaat This Is Still My World, zingt Arthur zijn broeders borderliners-schizophrenics toe: "Leave a trail of your genius/and God's will be done/see if you can see through this/I'm not the only one/ This is still my world/ I won’t run away anymore’’.

Vier nummers ver, en we hebben al een meesterwerk. Arthur mag wat ons betreft op de rest van de plaat al eens een steek laten vallen. Dat doet hij echter niet.De prachtige ballads Call, over een vergane vriendschap en Love Never Asks You To Lie, over een verloren liefde krassen nog iets dieper, vooral wanneer het vocaal huwelijk tussen Liz Phair en Arthur zich voltrekt. Trop kan echter te veel zijn, dat beseft Joseph Arthur ook. Met het popachtige Midwest, het hoopvolle Over The Sun en het met prachtige strijkers versierde Gypsy Faded zorgt hij voor een paar lichtere noten.

Beter dan Michael Stipe kunnen wij het niet zeggen: “Jo is one of those rare writer-performers where you get the sense, whatever you believe, that something greater is being channeled through his music and voice…It touches something very deep and universal.”

Als u zich na het lezen van dit artikel naar de platenwinkel haast, kijk dan meteen eens of u in de koopjesbak ook niet één van zijn vroegere meesterwerkjes, zoals ‘Nuclear Daydream’ (2007) of Our ‘Shadows Will Remain’ (2005) kan vinden.

13 Juni 2011
Else Van Doorslaer

Meer over deze artiest


Aanraders