Het is wat geweest met Lily Allen de voorbije maanden. Ze heeft de wereld meer tepel laten zien dan goede manieren, heeft meer alcohol gezopen dan een Hummer benzine verbruikt, ze schold verschillende - al dan niet bekende - mensen de huid vol, ze had naast een miskraam ook seks met een vrouwelijke tweeling én ze belandde zelfs drie weken in een 'gekkenhuis'. Je zou haast vergeten dat ze ook nog muziek maakt...

De lichtzinnigheid van haar muziek leverde het vorige album van Allen heel wat kritiek op. De tekst was daarentegen wel goed, vooral omwille van de schunnigheden en de vuilbekkerij. En ook op haar nieuwe album ‘It’s Not Me, It’s You’ doet ze haar duit in het sneerzakje.

Zo gaat Not Fair over de slechte bedprestaties van een ex. 'Now I lie here in the wet patch in the middle of the bed / I’m feeling pretty damn hard done by / I’ve spent ages giving head'. Over wie het gaat, wil Allen niet zeggen. Zeker is echter wel dat haar vriendjes tegenwoordig poeslief zijn als ze het uitmaken.

Daarnaast zit er echter ook weer liefdesverdriet in het album, en Allen schrijft dat van zich af op haar eigenzinnige, licht arrogante manier. Het kan, maar bijster origineel is het intussen niet meer.

He Wasn’t There is dan weer iets diepgaander en gaat over haar afwezige vader, ondersteund door een goede jazz-groove. Ook druggebruik, het gewone leven en God komen aan bod. Volgens lady Allen is de Goede Heer trouwens een fan van Creedence Clearwater Revival.

Muzikaal is Lily Allen er alvast op vooruit gegaan. Een echte hit genre Smile zit er deze keer niet in, maar het geheel komt toch een stuk completer en volwassener over. ‘It’s Not Me, It’s You’ zit bol van de muziekstijlen, zonder dat de typische Lilypop-sound daarbij vergeten wordt.

Allen schippert tussen emotionele ballades (Chinese), strakke dansbeats met Nintendo-samples (Back To The Start) en lollypop (Fuck You). Op Never Gonna Happen is zelfs plaats voor heuse balkaninvloeden, en verder kan je jazz en wat soul bespeuren. En altijd blijft de toon licht. Geen donkere nummers, maar veel opgewekte deuntjes, afgewisseld met samples die zo uit tekenfilms kunnen komen.

Door haar turbulente privéleven en de vele sappige roddels die verschijnen in de media krijgt Lily Allen een beetje Paris- of Britney-allures. En dus zou ze kunnen teren op die controverse rond haar persoon en gewoon een oppervlakkig album op de markt kunnen brengen om wat centen binnen te rijven. Maar zo zit Lily Allen niet in elkaar. Ze steekt haar hart in haar muziek en dat levert een kwalitatief goed album op.

Een nieuwe monsterhit zit er niet in, maar het geheel is een stuk volwassener, al kan miss Allen haar kinderlijkheid nog steeds kwijt in het album. Als celebrity gaat ze er volledig over, maar gelukkig brengt ze albums als ‘It’s Not Me, It’s You’ uit, om de brokken te lijmen.

05 Februari 2009

Niel Van Herck