Mint Magnetism

Green L. F. Ant Records
Mint Mint. Die naam zal je de laatste tijd op veel festivalaffiches zien staan: van De Mart, Pukkelpop en Marktrock om er maar enkele te noemen. Twee jaar na de release van hun debuutplaat brengt de groep een nieuw album uit, 'Magnetism'. De plaat ligt al enkele maanden in de platenwinkels maar wij hebben onze tijd genomen om er goed naar te luisteren. En het verdict is gevallen: België is op de kaart gezet. Euhm, en Limburg.
Magnetism krijgt niet alleen goede recensies in Nederland maar ook in Amerika. Nu nog Groot-Brittannië, maar daar hebben ze hun handen vol aan artiesten die met hun debuutplaat de ene hype na de andere overtreffen. Laat ze daar maar de bomen door het bos niet meer zien. Eigenlijk is 'Magnetism' ook een debuutplaat. In die zin dat Mint dankzij dit album deel uitmaakt van de Belgische must-hear-groepen van het moment. Niet dat 'Magnetism' vijf sterren verdient. Hoogstens drie. Na het beluisteren van heel het album, en daar heb je maar 43 minuten voor nodig, is de kans groot dat je het gevoel hebt dat je iets mist. Zes van de elf nummers zijn soorten ballads (lees: trage nummers). Dat is vrij veel. De plaat begint en eindigt met een ballad. Niet dat ze slecht zijn maar je zal even moeten nadenken wanneer je dat ene (betere) snellere nummer hebt gehoord. Dit gezegd zijnde, er staan een paar pareltjes op het album. Pure pop in een rock-‘n-roll jasje waar de simpele teksten (die je na twee luisterbeurten van buiten kent) begeleid worden met stevige gitaren en een fijn drumspel. Here it comes again en The magnetism of pure gold illustreren dit meteen. Simpele teksten die af en toe een glimlach op je gezicht zetten. Zing: “ik ben een verkeerslicht” en probeer dan maar eens niet te lachen! Gemengde gevoelens dus voor Magnetism. Mint hebben we al eens gereviewed, van op de wei in Pukkelpop 2005 en dat luidde toen als volgt: « Mint (...)hun muziek was niet slecht, maar ze hadden iets te veel naar groepen als I Am Kloot of Oasis geluisterd. Al haalden ze dat niveau bijlange niet. » Dat ze het niveau van de laatstgenoemde band niet halen is normaal. Maar een tweede Oasis willen we niet, wel een uniek klinkende Mint. En dat hebben we met deze plaat gekregen.

08 Juli 2006
Jennifer Smits

Meer over deze artiest


Aanraders