Sceptici reageren bij de lancering van een vierde plaat altijd een beetje wantrouwig. Ze vragen zich al dan niet terecht af of een groep nog wel even intens en puur kan klinken als op hun debuut. Toen wij de nieuwe The Black Keys in onze handen gestopt kregen hadden wij een beetje hetzelfde gevoel. Zijn wij niet verzadigd en kunnen ze onze aandacht nog wel een volledig album vasthouden? Het antwoord is alvast licht positief, want 'Magic Potion' klinkt als meer van hetzelfde, maar toch lichtjes anders.

Veel alternatieve muziekfreaks zijn bekend met The Black Keys uit Akron, Ohio. Ze zagen hen al aan het werk op Pukkelpop of in een zaal, of hebben één van hun vorige sublieme platen (oa. 'Thickfreakness' en 'Rubber Factory') in hun kast staan. Toch recapituleren wij graag dat dit (heren)duo als ware zielsverwanten rauwe, lo-fi roots-blues spelen, waarin ze telkens hun ziel blootleggen. Eerder dit jaar brachten ze met 'Chulahoma' een korte EP uit, als eerbetoon aan blueslegende Frank "Junior" Kimbrough. Dit was tevens hun afscheid aan het Fat Possum label want met 'Magic Potion' brengen ze hun vierde langspeler uit bij een andere platenfirma. Veel is er echter niet veranderd: enkel hun sound keert wat meer terug naar hun debuut 'The Big Come Up'. Het klinkt nog steeds fris en puur, en is nog altijd rond één welbepaalde riff opgebouwd. Vervelen doen de elf nummers echter nooit.   Zo is er het hoogtepunt Your Touch waarin wij liever terug een tiener met lange haren zouden willen zijn, om gewillig te kunnen headbangen met het refrein. Het openingsriffje uit Strange Desire klinkt dan weer heel The White Stripes-a-like en is alleen maar een bewijs dat Jack en Meg White, uit dezelfde kwaliteitsvijver vissen als deze beiden heren hier. Bijna gans de bluesgeschiedenis wordt overlopen, maar Just A Little Heat is nog het meest schatplichtig aan Led Zeppelin's Little Loving Maid. Ook zijn er een aantal kalmere nummers terug te vinden, zoals het vroege, maar erg zwoele, bluesy You're The One. Cliché onderwerp en titel, maar Auerbach en Cartney komen er mee weg. Je moet het maar doen.   Zo is 'Magic Potion' uiteindelijk geen slechte plaat geworden want wij zijn alvast nog niet verzadigd en ze weten ons nog steeds te beklijven. Maar toch moeten we duidelijk stellen dat dit "weer" erg The Black Keys klinkt, wat sowieso staat voor kwaliteit, maar waarbij het gevaar schuilt dat ze in volgend werk, weer een tikkeltje minder op verrassing zullen kunnen spelen. Persoonlijk vinden we 'Thickfreakness' een stuk sterker, maar dit neemt niet weg dat dit uitmuntende "neo-blues" (zoals wij ergens lazen) is, zoals die in de eenentwintigste eeuw moet klinken. Het uitverkochte concert in de AB bewijst in ieder geval dat het goed zit met hun fanbase.