The Horrors Skying

XL Recordings
The Horrors
Na één nummer haalden we al opgelucht adem. The Horrors hebben met 'Skying' de lijn van 'Primary Colours' doorgetrokken. Het resultaat is een knappe plaat die The Horrors live in staat moet stellen om het publiek mee te nemen op een waanzinnige trip.
Weinig bands die tussen het debuut en de opvolger zo’n ommezwaai maakten als The Horrors. Toegegeven, van het debuutalbum zijn wij allerminst een fan. De psychedelische punk- garagerock op 'Strange' konden wij maar moeilijk verteren en we waren dan ook erg blij met ‘Primary Colours’ een ander geluid te ontdekken bij de band. Uit de achtminutendurende single Sea Within A Sea laaide een intense creativiteit op die alleen maar goed voorspelde. En dat goede is er helemaal uitgekomen op 'Skying', de, naar onze bescheiding mening, beste plaat van The Horrors so far.
We zeiden het al: na één nummer haalden we al opgelucht adem. Je weet maar nooit dat de band zich heeft bedacht en toch besliste terug te keren naar het geluid van het eerste album. Dat was in deze geenszins het geval. Changing The Rain drijft op een diep ritmisch basgeluid, en slepende synthlagen.
Wat opvalt zijn de sterke zanglijnen van Faris Badwan. Dromerig, vertellend en toch voldoende raak om lang te blijven nazinderen. Speciale dank gaat dan ook uit naar het einde van You Said, waarin de synths en de stem perfect in elkaar geweven zijn, naar het refrein van I Can See Through You met haar dreunende drums en bezwerende herhaling in de vocals en naar Monica Gems, waar de vocals op het einde helemaal opgaan in de gierende synths. Dankuwel dus.
Moving Further Away heeft met haar up-tempo drums en distortiongitaren de perfecte basis om een langgerekte psychedelische trip te ondernemen waarin rust, spanning en gejaagdheid knap worden afgewisseld. Het nummer drijft op ijzig prikkelende syntharpeggio’s en door de minimale herhaling van de zang aan het begin, worden we helemaal meegesleept in de trip.
Nu eens doet de sfeer denken aan The Cure, dan weer blijven we hangen bij The Chemical Brothers, in hun tragisch-dramatische momenten zoals bij The Golden Path. Grootste verschil met die laatste is uiteraard de sound die bij The Horrors volledig volgestouwd is met synthlagen allerhande. Wild Eyed, een naar Horrorsnormen, rustige, vrij minimale ballade, laat wat blazers het werk doen op het eind, wat voor een aangename verstrooiing zorgt. 

The Horrors hebben hun platen duidelijk aandachtig gearrangeerd. 'Skying' is dan ook een compacte plaat met een hechte sound, een stevige diepgang en vooral goede nummers.


19 Juli 2011
Mattias Devriendt

Meer over deze artiest


Aanraders