Willow We The Young

Universal Music
Willow
"Succes is tien procent inspiratie en negentig procent transpiratie." Deze boutade is misschien wel het credo van het Vlaams-Brabantse Willow. Hun debuutplaatje klinkt dan ook als een netjes uitgewerkt project. Tot zover het goede nieuws, want er is één enorme kink in de kabel: die tien procent inspiratie krijgt Willow moeilijk ingevuld en dat resulteert in de langgerekte holle echo die de naam 'We The Young' heeft meegekregen.
Sweater en Two Children stemmen ons nog gunstig. Het zijn vrolijk stuiterende ritmes die te lang bij de koffieautomaat zijn blijven hangen. De wrijving tussen onderkoelde elektronica en heetgebakerde gitaren werkt ook aanstekelijk. We hebben het weliswaar allemaal al eens gehoord in het vorige decennium, maar zoals hij hier klinkt, vinden we Willow best een leuke band. 
Wanneer de zang van Pieter-Jan Van Den Troost inzet, moeten we toch die voor de hand liggende referentie bovenhalen: Bloc Party. Dan komen we aan bij het hart van de plaat en daar blijft het allemaal toch een beetje leeg. Zonder dat barokke walsje van We Walk Alone of de eighties-kettingbotsing genaamd Weeping Giants was onze dag toch een stukje minder irritant geweest. Maar goed, die minuten zijn we kwijt en ze komen nooit meer terug. Jammer. 
Het is wachten op Nerve met zijn vrolijke Cure-achtige openingsriff tot we terug zin krijgen in 'We The Young'. Een flinke scheut spontaniteit, die wel een halve minuut later alweer tegen een treurwilg van een refrein aanknalt. Het is een beetje het verhaal van de hele plaat: onmiskenbare signalen van popkunde die meestal ten onder gaan in de gratuite eightiesgalm. 
Willow probeert verslag uit te brengen over hoe het is om vandaag de dag twentysomething te zijn, maar het ontbreekt hen aan assertiviteit om een oprecht eigen verhaal daarover te vertellen, waardoor de lyrics soms op het niveau van "Nee bomma, ik wil mijn hemd écht niet in mijn broek steken" blijven. 
Ons lijkt het vreemd om enerzijds allerlei vraagtekens bij het verstikkende burgerleven te plaatsen en anderzijds een zeer voorspelbare sound te gebruiken. Willow heeft dus zeker potentieel, maar moet zichzelf eerst een flinke stamp onder de kont verkopen en blijven zoeken naar zijn eigen plekje in het rocklandschap.

12 April 2012
Roel Joosen

Meer over deze artiest


Aanraders