Met de vierde plaat van Fence op komst herinnerden we ons plots het plaatje van die andere band waarin Niels Hendrix actief was: Buffoon. ‘Familiar Sounds’ heet dat album en het is al meer dan een jaar uit, maar passeert dus nu pas in deze rubriek. Werd het roedelopen of vormden we een erehaag?

Wel, laat ons niet rond de pot draaien. Met deze clowns valt niet te lachen en daarmee bedoelen we dat we het onbegrijpelijk vinden dat deze band niet eerder op de radar opdook. Het geheel klinkt enorm goed en de productie kan tippen aan de illustere voorbeelden die ze noemen op hun Facebookpagina.

We genoten vooral van de iets tragere nummers. Uptempo kan je Buffoon vergelijken met heel wat andere psychedelische indierockbands, maar in de zachtere nummers hebben ze een compleet eigen sound. Did We Forget, dat helemaal op het eind van de plaat nog een eclectische appendix heeft, is hier het eerste voorbeeld van. Wijlen Broken Glass Heroes zouden voor deze song een moord gepleegd hebben. Een tweede pareltje van diezelfde oester is The More I Try.

Tussen de rocksongs zwemt ook één vreemde eend in de bijt . Dat is het leuke akoestische nummer What The Doctor Said. Het doet wat denken aan Lou Reeds Andy’s Chest. Is dat alles? Nee, we hebben het nog niet over de stomende rocknummers gehad.

Van bij het begin is het genieten. Van de talkbox in Twister bijvoorbeeld. Peter Frampton zou niet weten waar hij het heeft, mocht hij dit horen. Act As If is een onweerstaanbare meezingrocker evenals Big Head Speaker. Girl heeft dan weer een heerlijk jengelende gitaar die af en toe lekker solo mag gieren en Glitter & Amore opent met opzwepende koeienbellen.

Deze band heeft maar honderdzesendertig fans volgens Facebook, maar afgaande op dit album zou dit een pak meer moeten zijn.  Send in the buffoon!