Noem het fluisterpop, experimentele sadcore, Americana of soul-folk, feit is dat ‘Subtitles For The Silent Versions’, het vierde album Half Asleep, van bij de eerste noot tot het laatste uitstervende trompetgeschal op zijn minst aangrijpend te noemen is. Huiskamermuziek voor gevorderden.

Dwars, atypisch, uitgelaten, maar toch bijzonder subtiel zijn de songs die Valérie Leclercq, samen met haar jongere zus Oriane aan de man brengt. Voor de opnames van deze plaat lieten de Leclercq-zusjes overigens een hele rits gastmuzikanten (van ondermeer hun Nederlandse soortgenoten Colleen) opdraven, wat het schijfje op een manier bijzonder gevarieerd maakt. Zo horen we gedurende de dertien hoofdstukken naast de overheersende piano en akoestische gitaar ook trombones, violen, klarinetten, trompetten, dwarsfluiten,… die keer op keer een filmisch landschap weten te creëren.

‘Subtitles For The Silent Versions’ is niet bepaald een easylisteningplaat geworden. Maar eens je mee bent in de eigenzinnige en mysterieuze waas die wordt gecreëerd laten de songs je niet meer los. Vooral de adembenemende harmonieën van met elkaar flirtende stemmen in pareltjes als De Deux Choses L’une en The Fifth Stage Of Sleep hebben voldoende kracht om zich dagenlang onder je hersenpan te nestelen.

De uitgesponnen teksten schrijft Leclercq zelf, maar ze laat het niet na om her en der wat poëtische hoogstandjes te ‘lenen’. Zo kunnen we flarden van Emily Dickinsons gedichten terugvinden in The Invitation en The Grass Divides As With A Comb (of hoe haast religieuze gezangen ons toch in vervoering kunnen brengen).

Half Asleep slaagt er in om ons met dit plaatje in een dagdromerige roes te brengen. De songs op ‘Subtitles For The Silent Versions’ haken zich met bijzonder fijne weerhaakjes onderhuids vast om als een parasiet van elke vezel aandacht op te eisen. Neen, je hoeft niet per sé Nina Simone, Lisa Germano of zelf PJ Harvey te heten om dit soort pareltjes te maken, Valérie Leclercq volstaat al…