Mental Nomad is een verhaal apart. Een project van zestig mensen die elk op hun eigen manier een handje toesteken. Zo zijn er ook zes, die op het podium staan en het beste van zichzelf geven op muzikaal vlak. Technisch gezien is het een eenmalig project, maar misschien kan deze groep wel verder blijven bestaan.

Als er een ding valt te zeggen voor Mental Nomad is het dat ze echt wel een unieke, eigen sound hebben ontwikkeld. Vooral de donkere stem, die een mooie combinatie vormt met de eerder trage gitaren en drums, valt op.

Ook hun teksten zijn anders. Doorheen het album vragen ze zich af wie ze zijn, wat ze doen, wat er van hen zal worden, enz… De heren zijn ook niet vies van wat expliciete tekstelementen. In Sex On a Rainy Day steken ze van wal met: “If you like to leave a message, press 1 / If you like to have a handjob, press 2 / If you like to have a blowjob, press 3”. Na dit nummer komt echter hun romantische kant weer naar boven met Lorraine, een mooie , trage song, zodat de vulgariteit niet de overhand neemt.

De muziek is, net als het hele project, een beetje mysterieus en lijkt nooit echt aan de oppervlakte te komen. Ze smijten zich met andere woorden nooit helemaal. Daardoor zijn de zestien (uit de kluiten gewassen) liedjes moeilijk aan een stuk door te beluisteren.

Aan de andere kant zitten er wel een paar heerlijke popsongs tussen. Displacement en A Yeah Yeah World bijvoorbeeld. Popsongs in de stijl van Mental Nomad wel te verstaan. Ze maken ook wel leuk gebruik van onconventionele instrumenten. Zo weerklinkt er in Displacement klokkengelui en voegen ze ook een paar samples toe aan hun nummers (o.a. van 'Full Metal Jacket' en 'Saving Private Ryan').

Mental Nomad brengt dus interessante, goede muziek. Het zou jammer zijn als ze er na dit project al de brui aan zouden geven. Want wij willen meer horen.