Repetitieruimtes waarin naast de drums en gitaren ook een klarinet en vintage microfoons staan te blinken, zijn een zeldzaamheid. Maar het Belgische Terrapin heeft er één! Het verwondert ons dan ook niks dat het vijftal zich in zijn sound weet te onderscheiden van zijn lotgenoten. Terrapin doet in licht progressieve indie, die op het kunstig vormgegeven, titelloze debuut met een aardige showcase bedacht werd.
Thematisch gaat Terrapin de sciencefictiontoer op. Het valt op in de teksten, maar zeker ook in de geluiden die worden afgevuurd. Analoge synths, altijd in één adem genoemd met zowat alle “kosmische” muziek, zijn uiteraard van de partij. Stevig gitaarwerk, meer dan deftige drums en de karaktervolle stem van Robbert Mathys maken de sound compleet.
Golden Sea zuigt ons meteen mee met zijn Art of Noise-achtige samples. Wat volgt is Giorgio Moroder op powerchords. Vanaf Universal Climax valt Mathys’ veelzijdigheid als zanger op. Enige pathos is hem niet vreemd, maar in combinatie met een striemende ondertoon is zijn stem erg effectief. “Our spaceship is heading for Mars // Just eaten our final proteine bars // Been on several beautiful stars // And I’ve seen a lot of intergalactic wars”. Het lijkt naïef op papier, maar wacht tot je het hoort.
In Windows Maverick brengt Terrapin een ode aan de opties van het digitale tijdperk. Jeroen Callaert krijgt een hoofdrol op klarinet, waardoor de sfeer van King Crimsons 21st Century Schizoid Man achter het hoekje komt loeren. Nog straffer wordt het tijdens InterActive Physics, waar Callaert al improviserend naar een knap en intens slot toewerkt.
De songs op ‘Terrapin’ kennen een mooi lineair verloop – alle stukjes sluiten ongeforceerd op elkaar aan – maar mogen best nog wat uitgewerkt worden in de breedte. Nóg meer avontuur en gelaagdheid zouden deze sound echt niet schaden. Terrapin is ambitieus en heeft heel wat in zijn mars. Dat mag je best horen! Hoe dan ook, we kregen van deze band een opgemerkt visitekaartje in de bus.
