Er is in Vlaanderen een duo dat in 2011 maar liefst twee cd’s uitbracht en waar toch nog maar weinig mensen van gehoord hebben. Eigenaardig? Niet echt: de muziek van The Craving Deer is zo fragiel dat er gemakkelijk overgekeken word. Dat kunnen wij niet laten gebeuren al is het maar dat ze herinneringen aan The Triffids en The Saints opwekken.

Nick Drake wist het al in de jaren zeventig: soms heb je niets meer dan een gitaar en een stem nodig om te ontroeren. Rein Vanvinckenroye en Natalie De Man hebben dat ook begrepen. Bovendien schrijven zij ook nog eens overtuigende songs. Die songs zijn intimistische vertellingen over liefde en verdriet, afscheid en terugkomen, verlangen en afscheid, woede en vergiffenis.

Rein en Natalie zijn twee poëtische, gelijkgestemde zielen die niet te beroerd zijn om hun diepste zielenroerselen op plaat te zetten. Het artwork is al even esthetisch verantwoord als de liedjes. Hun albums zijn zo mooi vormgegeven dat de liefde voor hun vak er vanaf spat.

Het album werd opgenomen in het Zuid-Franse Les Brousses in een geïmproviseerde studio en dat hoor je. Alles klinkt heel puur, maar in het geheime bos waar het hert naar water dorst, groeien onder de tedere bloempjes van de bosrank ook stekelige bramen. Daarvan getuigen teksten als  “Thanks for the time you left me waiting / for the madness in my head / for the grace of doubt anyway”

Deze twee herten zijn schuwe schemerdieren, maar wie ze vindt, zal versteld staan van hun schoonheid. Hier kan je ze alvast aantreffen dit voorjaar. Vertel het verder, maar fluister, anders zou het wel eens kunnen dat ze wegspringen.