Achttien songs telt 'Sunday Kids', netjes opgedeeld in verschillende hoofdstukken die op geen enkel moment gaan vervelen. "Een film voor het oor" heet dat op de bijgeleverde bio. In dat geval hopen wij ten stelligste dat deze film beloond wordt met een reeks Oscars.

Het gebeurt niet gauw dat we vooraleer een plaatje in de cd-speler schuiven eerst even een blik werpen op de credits. Toevallig deden we dat bij de tweede Zenderplaat wel en het moet gezegd: Thijs de Clus slaagt er in zich door bijzonder mooi volk te laten omringen.

Of wat te denken van John Parish die de mix in handen nam en zich daarnaast niet te beroerd voelde om ook achter de piano en drums plaats te nemen? Ken Stringfellow van The Posies (en ook wel een beetje R.E.M.) tilt het poppy Selling Candy met zijn vocalen dan weer naar een hoger niveau. Ook binnenlandse artiesten verlenen gewillig hun medewerking. Zo zijn de broze backing vocals van Neeka op Got No Time ronduit adembenemend en bepotelt Patrick Riguelle meermaals op voortreffelijke wijze de lapsteel.

Clus steekt zijn voorliefde voor de sixties en seventies niet onder stoelen of banken. Halfweg de plaat treffen we het psychedelische - naar Pink Floyd neigende - Love Is Real waarna Tell Me What de geest van pakweg The Byrds oproept. Even later duikt alweer  zo'n meestamper op: On Our Side, met medewerking van Matthew Caws (Nada Surf), ruikt bijzonder sterk naar Wilco en aanverwanten.

'Sunday Kids' werd een bijzonder gevarieerde plaat met internationale allures. Waar opgewekte en radiovriendelijke deuntjes hand in hand gaan met fijngevoelige en uiterst breekbare luisterliedjes. Zender is een goed bewaard geheim in ons landje. Maar hoe lang nog?