Ilse de Lange Belgen zijn een artistiek inspirerend volk

Belgen zijn een artistiek inspirerend volk
Ilse de Lange Ilse DeLange, Nederlands countryidool met heuse fanclub, heeft met 'The Great Escape' haar vierde album op de wereld losgelaten. Het is een uitgekiemd album met elf prachtige popnummers geworden, aldus de affiche in de Arenbergschouwburg. De plaat haalde in Nederland meteen goud en stond ettelijke weken op nummer één in de verkoopslijsten. Voldoende reden om voor haar concert in Antwerpen een uitgebreid interview te hebben over haar nieuwe album, haar samenwerking met Patrick Leonard, het verschil tussen België en Nederland en het heerlijke gevoel bij optredens.
- "The Great Escape"   Je nieuwe album haalde meteen goud in Nederland, niet evident voor een vierde album. Wat doet dat met een mens? Nee, dat klopt. Het was heel spannend natuurlijk. De liedjes zijn geschreven over een periode van twee jaar en dat gaat heel versnipperd. Dan eens twee weken in Amerika, dan eens drie weken. En dan de opnames van het album an sich die zo\'n twee maand hebben geduurd. Je zit gewoon in de studio opgesloten, en je doet datgene waarvan je denkt dat het goed is. Dat maakt het moment van de release wel heel spannend. Je wordt ineens overstelpt door verschillende meningen, en als die dan voornamelijk positief zijn geeft dat een goed gevoel.   Had je het ook verwacht? (twijfelt) Hoe je het ook draait of keert, het onzekerheidsgevoel wordt er niet kleiner op, zeker niet naarmate je ouder wordt. Ik probeer er zelf niet mee bezig te zijn. Je moet niet nadenken of iets goed is, het is vooral belangrijk dat je jezelf blijft, en in eerste instantie jezelf die kick van "wauw!" bezorgt. Het blijft altijd een vraagteken of de mensen dat ook vinden, maar dat moet er toch ondergeschikt aan zijn.   Je zal jezelf dus niet aanpassen als de plaat opeens lauw onthaald wordt? (lacht) Néé, dat zit niet in mij. Er zijn zoveel meningen en bij elke plaat zul je een nieuw publiek winnen en mensen die je vorige cd goed vinden verliezen, doordat zij niet datgene wat jij op dat moment hebt gevoeld in de muziek, aanvoelen. En dat is ook prima, dat is een natuurlijk proces en dat kun je en mag je ook niet manipuleren.   Je trekt altijd de Grote Oceaan over om je platen op te nemen. Wordt \'The Great Escape\' ook in Amerika uitgebracht? Nou, als het aan ons ligt, wèl (lacht). Maar het is zo moeilijk. Het maakt ons in ieder geval niet minder ambitieus. Tot nu toe heb ik er alleen nog maar albums mogen opnemen.   Het hangt dikwijls af van de juiste contacten. Ja, het heeft met zoveel verschillende zaken te maken, ook met geld, en als je uit een kleine markt als Nederland komt, is het toch wel erg moeilijk om dat af te dwingen. De onderhandelingspositie is niet echt sterk maar we gaan ons best er zeker voor doen. We hebben geen verwachtingen, wél doelstellingen en als we er het meest realistische en best mogelijke uithalen, dan ben ik al héél blij.   En Europa? Lig je daar nog wakker van? (enthousiast) Ja, er zijn in ieder geval al heel wat releasegaranties voor Europa. We zijn naar Scandinavië geweest, dat was heel erg leuk en de plaat werd daar heel goed ontvangen. Wat er van komt, weet ik niet. Er is zoveel dat je niet in de hand hebt. Je moet je best doen en hopen dat de mensen met wie je werkt net zo gemotiveerd zijn als jezelf, en hopen dat op een gegeven moment de media aldaar je een kans wil geven. Het is dus wel heel erg moeilijk, maar wel heel leuk om het te proberen. - "Patrick Leonard"   Hoe verliep de samenwerking met Patrick Leonard (producer van oa. Madonna en Jewel, red.)? We lazen dat je het eerste nummer, Carry Hope, op het toilet schreef. Ooh, God, ja (lacht). Het was zo: op een gegeven moment kwam het bericht dat ik hem mocht ontmoeten en daar was ik best wel nerveus voor. Het zou alleen maar een kort gesprek zijn. Ik ging naar zijn hele mooie studio en op een gegeven moment zei hij opeens: "Zullen we samen wat liedjes gaan schrijven?" Ik denk dat hij op een gegeven manier wel geïntrigeerd was door de dingen die ik had verteld en door de liedjes, uit mijn vorige cd\'s, die ik voor hem had gespeeld. Ik had gehoord dat hij druk bezig was, dus deze kans mocht ik niet laten liggen. Op dat moment was mijn hoofd zo leeg door alle dingen die ik al met andere mensen had geschreven gedurende de week ervoor, maar ik moest wel met iets komen, want dit is het moment dat ik naar hem toe iets kon bewijzen natuurlijk. Ik dacht: ik moet dringend naar het toilet (lacht, houdt het bijna niet meer) en toen zat ik dus op het toilet en kwam er ineens een heel briljant idee. Zo waren we vertrokken en meteen de eerste dag na de ontmoeting hebben we het liedje Carry Hope geschreven.   In hoe verre ben je gegroeid in vergelijking met je vroegere platen? De cd klinkt echt wel anders, zeker door de invloed die ook Patrick Leonard heeft gehad en dat begint al bij het schrijfproces. We houden er beiden van om liedjes te schrijven die zo dicht mogelijk bij onszelf staan en die over echte gevoelens gaan. Dan moet je met elkaar toch een beetje levenservaring delen en daar ook open in zijn, want anders blijft het oppervlakkig allemaal. Het gaat heel natuurlijk. Het is niet zo dat we denken: het is nu negen uur, we gaan een nummer schrijven. Het gaat over allebei ons leven en over de levens van kennissen en familieleden, en dat is wel de essentie. Het moet wel over echte gevoelens gaan, zoveel mogelijk nummers schrijven is op zich geen doelstelling.   Toch lazen we dat je voor deze plaat 30 tot 40 nummers had, was het moeilijk kiezen? (enthousiast) Tuurlijk, maar het was een luxeprobleem. Ik heb liever nummers te veel, dan te weinig.   Dan heb je al voldoende materiaal voor een volgende plaat? Misschien wel, het zijn er wel wat. Er zijn een aantal liedjes die ik extra met Patrick heb geschreven, maar er zijn er ook een aantal die ik samen met Bruce (producer van haar vorige plaat, red.) heb gecomponeerd. Bruce en ik hebben ook vaak samengezeten en daar zijn toch wel een stuk of twintig liedjes uit voortgevloeid. Vrij melancholische liedjes, een beetje Joni Mitchell-achtig. Die liggen heel goed bewaard, en daar zitten nummers bij die mij ook ontzettend raken. Ik weet zeker dat deze nummers ooit nog wel eens van toepassing kunnen zijn, maar nu nog even niet.  [pagebreak]  - "Ilse persoonlijk"   Met welke muziek ben je eigenlijk opgegroeid? Met Amerikaanse rootsmuziek, zoals countryblues en bluegrass. Het is pas sinds een paar jaar dat ik mijn muzikale horizonten heb verruimd. Ik ben naar Los Angeles geweest, met Patrick Leonard, naar Nashville en zo ontdek je veel muziek. Ik hou ook van John Mayer, en KT Tunstall, en Joni Mitchell, uiteraard. Een heel scala aan mensen dus. (Later zal ze tijdens haar optreden John Hiatt nog uitgebreid bewieroken en Have A Little Faith In Me met veel overtuiging brengen, red.)   Stel, er zit een Ilse DeLange leek naast ons, en die vraagt aan ons drie nummers, om definitief fan te worden van jou. Welke zou jij ons aanraden? (verrast met de vraag) Dat is heel moeilijk want in drie liedjes alles vatten van een hele periode is een hele opgave. Wat ik zelf heel leuk vind, is dat elke plaat anders klinkt, en een tijdsbeeld aangeeft van wie ik op dat moment was en wat ik kon. Als je ouder wordt, verander je door de dingen die je meemaakt en dat vertaalt zich ook in mijn muziek. Ik hou van akoestische dingen, maar ook van rock. Ik vind het heel erg moeilijk, want zo vind ik Heavenless heel mooi, en van de laatste plaat, I Love You, The Valley en The Great Escape. Het zijn allemaal mijn kindjes, en je mag nooit je oogappel er uit kiezen (lacht). Ze zijn zo verschillend, en moeilijk te vergelijken met elkaar.   Twee jaar geleden werd je buitengegooid door Warner Benelux. Aan je overstap naar Universal heb je nooit veel ruchtbaarheid gegeven. Een bewuste keuze? (lacht) Ik vond zelf dat het verhaal door de media heel erg werd overtrokken. Ik begrijp het wel, het is natuurlijk een lekker smeuïg verhaal maar het was natuurlijk veel genuanceerder. Zo was het voor veel mensen erger dan voor mij, bijvoorbeeld voor Joost (Zwegers van Novastar, red.) en Krezip. Wij hadden al het geluk dat we onszelf al hadden kunnen laten zien aan het publiek, dat we de verkoopsaantallen hadden. Voor ons was het niet zo heel triest en voor mij was het persoonlijk misschien wel een welgekomen verandering. Een frisse wind is af en toe wel goed.   Ik voel me op dit moment erg goed bij Universal. Iedereen is erg gemotiveerd en op dat moment had ik niet de behoefte om er veel ruchtbaarheid aan te geven want ik was al druk bezig met het schrijven van nieuwe nummers.   - "België vs. Nederland"   Ken je naast Joost ook nog andere Belgische artiesten? Joost vind ik fantastisch. Ik ken hem niet persoonlijk maar we zaten wel bij dezelfde platenfirma. En natuurlijk ken ik ook Eva (Deroovere, red.), die in het voorprogramma staat vanavond. De platenfirma heeft een cd van haar gegeven en ik vond haar meteen heel leuk. Zij speelt heel intiem en akoestisch, en daar hou ik erg van. Bovendien heeft zij een mooie stem en maakt ze leuke liedjes.   (denkt na) K\'s Choice, Sarah (Bettens, red.) vind ik nog altijd te gek, en verder, er komen heel goede dingen uit België, jullie zijn echt een artistiek inspirerend volk, dat blijkt in alles, van het eten tot de muziek, tot de kunst.   Bedankt voor het compliment. De wisselwerking België-Nederland is toch niet wat het moet zijn hebben we de indruk. Dat vind ik heel vreemd, we zitten zo dicht bij elkaar en toch is het heel gek. Marco Borsato heeft hier in België veel succes denk ik, maar De Dijk dan weer helemaal niet. Krezip heeft hier best wel succes gehad, maar nu niet meer. Het is vreemd, het lijkt wel een lucky shot. Omgekeerd heeft Novastar het in Nederland niet slecht gedaan, maar de wisselwerking kan inderdaad stukken beter.   Eva heeft net een Nederlandstalig album uit. Jij ook plannen in die richting? (gilt heel uitbundig) Néé, niet zo meteen. Het is ook een duidelijke keuze. Ik ben zo thuis in die Engelstalige muziek. Ik vind het wel leuk om in het Nederlands te zingen en doe het soms wel eens, bijvoorbeeld bij een duet met een andere Nederlandse artiest, maar een heel album vol? Nee, dat niet.   Hoe zijn Belgen tijdens optredens? Mensen zijn heel erg aandachtig in België, zoals in de ABBox een paar dagen geleden. In Nederland zijn het ook vaak staanplaatsen en dan is er een bar in de zaal. Als ze dan met zijn tweeën zijn, dan komt heel vaak de een voor de muziek en de ander niet en die begint dan meestal heel hard te praten, want het interesseert hem toch niet. (met genuanceerde stem) Maar als ze in Nederland kunnen zitten, zoals een theater, dan zijn ze ook wel stil hoor. [pagebreak]  - "Ilse live"   En hoe los je zo\'n rumoerige concerten dan op? Het is echt wel een kick als je ze toch stil kan krijgen. Je past je set er ook op aan door bijvoorbeeld meer rocknummers te spelen. Vaak moet je ze ook stil krijgen door het volume te verlagen, en zonder microfoon te zingen, en dan staan ze te kletsen en dan schrikken ze: "Wat gebeurt er nou? Er wordt muziek gemaakt." (lacht).   Zo zagen we op YouTube een optreden van Ryan Adams in Nederland waar het publiek helemaal door het dolle heen was. Er liep zelfs een naaktloper op het podium. (instemmend) Jammer, zo zielig, hij is zo fantastisch. Dat snap ik niet.   Je treedt vanavond op in de Arenbergschouwburg, ken je Antwerpen ook persoonlijk? Nee, maar ik ben er wel al eens vaker geweest, om te spelen. Maar dan kom je aan, ga je soundchecken, ga je eten, ga je spelen en ga je naar huis. (giechelt) Ik ken er dus niet zo heel veel van. Ik heb wel nog in de Elisabethzaal gespeeld, maar dat is alweer een paar jaar geleden. In Gent ook, in de Vooruit en de Handelsbeurs, en in Brussel onlangs natuurlijk.   Hoe was het daar in Brussel? Ik was helemaal in euforie, ik vond het geweldig. De mensen waren muisstil en daar hou ik van, omdat je dan pas echt de liedjes beleeft zoals het hoort. Dan komt het ook veel meer bij jezelf binnen.   Tussendoor treed je ook op met Marco Borsato in een uitverkocht Gelredome. Een jeugddroom of eerder toeval? Ik kende Marco natuurlijk, we zien elkaar bij televisieshows, maar echt veel zeggen we dan niet tegen elkaar. Hij speelt tien keer voor een uitverkocht Gelredome en op een gegeven moment werd ik gebeld of ik zijn speciale gast wou ijn en ik stemde meteen toe.  Voor mij is het toch wel weer een nieuwe uitdaging. Ik ken de grote podia wel door de TMF Awards en die dingen waar veel bands zijn, maar dan doe je één liedje. Nu is het anders omdat we meer nummers spelen. Het was voor ons mooi om te wennen aan de grootte van een stadion. De eerste keer was ik heel nerveus, maar het is frappant hoe snel ik aan zoiets wen. Het is een immens groot podium natuurlijk. Hier zet je twee stappen en je staat op de rand. Daar is een hele grote loopbrug, toeters en bellen. Ik hou heel erg van de intimiteit van het theater, maar het is leuk om het contrast voor jezelf te hebben. Morgen staan we er alweer.   Maar eerst nog even een schitterend optreden geven in de Arenbergschouwburg. Bedankt voor dit gesprek en heel veel succes vanavond. Graag gedaan en jullie ook nog veel succes.   Wat later zal ze tijdens een bijna twee uur durend optreden het beste van zichzelf geven. Een straffe dame, deze Ilse DeLange.

05 November 2006
Davy Smet

Aanraders