Autumn Falls 2011: Marissa Nadler, A Winged Victory For The Sullen, Still Corners, Scott Matthew, My Sad Captains Teleurstellende afsluiters

27 November 2011 - Botanique, Brussel
Autumn Falls 2011: Marissa Nadler, A Winged Victory For The Sullen, Still Corners, Scott Matthew, My Sad Captains

Het moest een avond propvol beloftes worden in de Botanique. Te elfder ure werd My Sad Captains aan het programma toegevoegd, wat ervoor zorgde dat tussen de programmatie in de Orangerie en die in de Rotonde telkens slechts een krappe vijf minuten speling zat om een pintje te bestellen voor bij het volgende concert.

Best verdienstelijk waren ze trouwens, die My Sad Captains. Hoewel hun poprock misschien niet bijster origineel te noemen was, hadden we hier best meer van willen horen.

Ook Scott Matthew werd beperkt tot de onverbiddelijke tijdspanne van drie kwartier. De man zat, ondanks een halve verkoudheid, gelukkig goed genoeg bij stem om van bij de eerste noot indruk te maken.

Zijn tragische nummers werden onlangs getest in een kerk en er ongepast voor bevonden, zo vertelde hij. De priester had wel oogluikend toegekeken. Vast zoals wij toen Buried Alive met zijn mooie cello-begeleiding tot een eerste climax uitgroeide. Daarna was het tijd voor wat lichtere nummers, maar dat bleek toch relatief. Om maar een voorbeeld te geven: de set eindigde met No Place Called Hell, een protestsong over de kerk.

In de rotonde wachtte de blonde deerne van Still Corners al met verleidelijk gekreun, heupwiegend de verte instarend van achter een proper gebrusht, blond kapsel. De sexy looks en de hese stem waren niet bij machte om ons lang in de ban te houden. De gitarist die op de achtergrond weggemoffelde noiselandschapjes produceerde klonk interessanter, maar toen zijn pedaaltjes het begaven, moesten wij het stellen met een tenenkrullende cover van Bruce Springsteens I'm On Fire. Snel te vergeten.

Een thuismatch moest het worden voor A Winged Victory For The Sullen, want Adam Wiltzie woont in Brussel en was zichtbar zenuwachtig bij de gelegenheid om zijn publiek toe te spreken. Met twee violistes en een cellist waren ze volledig uitgerust om hun bijna klassieke composities uit te voeren.

Ondanks het mooie begin verzandden ze evenwel snel in esoterische geluid dat, gewoonlijk op de achtergrond, op uw zenuwen werkt in de aromatherapiekamer van uw lokale sauna. Speel dit op een normaal tempo en je krijgt vast vast een verdienstelijke versie van Broeder Jacob, maar hier moest elk akkoord in het ijle uitdijen in het gezelschap van langzaam aanzwellende violen en af en toe een basnoot of een synthesizertoon.

Marissa Nadler was na hen een welkome verademing. Nog nooit deed een hippie in een bloemetjesjurk zo down to earth aan. Haar gitaar klonk als een sitar bij momenten. En ook hier kregen we wat synthesizers op de achtergrond, maar ze stond daar zo breekbaar en moederziel alleen terwijl het ondankbare publiek het één voor één voor bekeken hield en afdroop. Akkoord, wereldschokkend mooi was het niet, maar bij momenten verdiende ze beter en bij het bisnummer The Sun Always Reminds Me Of You had ze ons grotendeels voor zich gewonnen.

Met deze avond werd Autumn Falls afgesloten. We hadden daar graag aan toegevoegd dat het in schoonheid was, maar eigenlijk hadden we van deze avond meer verwacht. Of misschien zijn we na een volle week muziek op hoog niveau gewoon rotverwend. Dat we er volgend jaar weer zullen staan is zeker!


29 November 2011
Kristof Van Landschoot

Meer over deze artiest


Aanraders