Jong volk met ouders en een Ancienne Belgique vol Franstaligen. Dat moesten we trotseren om het Franse BB Brunes aan het werk te zien. En dat deden we maar al te graag. Aanstekelijke Franse rock met af en toe een vleugje Black Box Revelation lieten de AB box beven van genot.

De Brusselse concertzaal stond vanavond in het kader van de Franse indierock. Het voorprogramma Neimo gaf de Engelstalige nummers dan wel een scherp Frans kantje,maar leek desondanks vaak de nieuwste Britse rockgroep. Helaas hadden de vier heren te vaak last van grootheidswaanzin.

Op muzikaal vlak had de band veel weg van The Strokes omwille van hun donkere sound en de prominente aanwezigheid van de drums. Al bij al werkten de nummers zeer aanstekelijk en was het moeilijk om stil te blijven staan. De energie die van de groepsleden afdroop droeg daar zeker toe bij.

Skinny jeans, laaghangende broeken en stijlvolle shirtjes. Het lijkt tegenwoordig hét recept voor succes binnen de indierockscène. De Fransozen kwamen speels het podium op en kregen meteen een oorverdovend gejuich over zich heen. Zanger Adrien had iets weg van grootheid Peter Doherty. Het hoedje, de kledingstijl en die ietwat krakerige stem vulden daarbij onze verbeelding aan.

Het samenspel tussen de vier heren zat goed. Veel nummers kwamen zeer bluesy over en deden ons af en toe denken aan The Black Box Revelation, al is de muziek van BB Brunes joliger en vooral meer dansbaar.

Bij de rustigere akoestische nummers zoals Je Maladroit toonde de zanger dan weer dat hij zijn stem beheerste en liet zien dat hij ook de hoge noten aankon. Maar daarna keerde de rock terug en nam de gitarist de zang voor zijn rekening. Ook diens stemgeluid was verfrissend en met een stem waarin je wel iets van Kurt Cobain kon horen, gaf hij zich over aan de muziek.

Later op de avond waagde ook de bassist zich aan de microfoon en dat werd eveneens op een luid applaus onthaald. Het Engelse I Believe In Miracles kreeg een schattig Frans accent en toonde hoe virtuoos de muzikanten zijn. Ze vlogen van links naar rechts en eisten alle vier om beurt de microfoon op. Het podium bulkte van de energie en dat had dan weer een evenredig effect op de tienermeisjes ervoor.

Bekendere nummers zoals Lalalove You en Dis-Moi werden afgewisseld met minder bekende maar gedurende het hele concert wist BB Brunes de vaart erin te houden. Ze vertrokken als een razende stoomtrein en wisten die energie vast te houden tot aan de laatste noot. Op het eerste gezicht leek deze groep misschien op een boyband, maar niets is minder waar: ze zijn verfrissend, entertainend en een puur genot om bezig te zien.

16 Februari 2010

Germine Malek