“Music generally, without frontier.” Dat is de manier waarop het Brusselse Humpty Dumpty Records zich wil manifesteren en op Domino kregen ze alvast een volledige labelnight om hun brede gamma aan genres te presenteren.

Y.E.R.M.O. mocht de debatten openen voor een handvol kijklustigen. Dit duo uit onze hoofdstad had een tafel meegebracht waarop ze naar hartelust experimenteerden met een gitaar, strijkstokken, belletjes, microfoons en uiteraard elektronica. Een vleugje Fennesz, een plukje Gosh. Het leverde alvast een psychedelisch kleurenpalet op dat je hele geest, lichaam en zelfs de muren van de ABclub deed trillen.

Het elektronisch ambientuniversum van de heren miste wat dynamiek om voldoende spanning te creëren, maar dat werd dan wel enigszins goedgemaakt door opzwepende ritmes die de soundscapes en de diepe donkere drones nu en dan stroomlijnden. Een verdienstelijk uurtje dat wat spanning miste, maar ons toch niet onberoerd achterliet.

De ontdekkingstocht ging verder langs CARL, die later dit jaar ook nog op Les Nuits Botanique staan. Met zijn vieren waren ze, maar er werd ons ingefluisterd dat de man die de beats samplede gewoon in de zaal stond. Ze hadden echter nog meer volk meegebracht in de vorm van bordkartonnen figuren die het hele podium bezetten en cartoonfiguren die een eenvoudige animatiefilm vormden op de achtergrond. Het betrof hier een totaalproject van “Z” ofte, Jean-Michel Distexhe.

Het was een combinatie van Franse hiphop en rock die werd gemaakt. Met poëtische teksten, vrij kale arrangementen en een opzwepende sound wist CARL de zaal snel in te pakken. Toen Z voor Le Chien een kartonnen hondenmasker voordeed, was dat grappig voor even, maar het podium zag er toen wat surreëel en vergezocht uit. De rap imponeerde wel, maar de melodielijntjes in de vorm van stukjes oe’s en a’s waren wat vals en de samenzang zat niet helemaal snor.

Na het experimentele wachtbordje en een hiphopvoorgerecht, kregen we dan stilaan de hoofdbrok voorgeschoteld. Boy & The Echo Choir bestaat uit een piano, een accordeon en een drumstel. De ballads deden wat denken aan Cat Power en de stem aan het jonge, doch bejubelde Intergalactic Lovers.

De piano dreef in een voortdurende kadans, hetgeen uiteindelijk wat eentonig werd en ook de zanglijnen konden niet altijd boeien en waren zeker niet catchy genoeg om te blijven hangen. Qua tempo ging de band al eens uit de bocht, maar het was vooral jammer dat de accordeon erg op de achtergrond bleef waardoor de sound wat eentonig was. Hier zat duidelijk meer in.

Als toetje kregen we dan Mièle op ons bord: een setje krachtige en gevarieerde songs, die het midden hielden tussen Franse chanson, pop en kleinkunst. De frontman had een aardige stem, die verder droeg dan die van zijn vrouwelijke collega die nu en dan de hoofdpartij voor haar rekening nam.

Het plaatje klopte, maar was misschien iets te afgelikt en netjes om live te overdonderen. Maar een nummer als Je Vous Avoue is een heerlijk plaatje en uiteindelijk bleek Mièle een waardige afsluiter van deze labelnight.

Een constante en gevarieerde avond zonder uitschuivers, maar ook zonder hoogtepunten: wie op safe speelt, wint op punten.

11 April 2010

Mattias Devriendt