Dream Theater, Opeth One nation under prog!

16 Oktober 2009 - Vorst Nationaal, Brussel
Dream Theater, Opeth

Onder de noemer Progressive Nation 2009 toert Dream Theater met enkele bevriende bands door de VS en Europa. In Amerika werd zowaar Zappa plays Zappa op sleeptouw genomen, maar in Europa moesten wij het met Opeth stellen, wat toch een beduidende klasse minder is dan Dweezil en co. Maar elke kans die je krijgt om Dream Theaters nieuwe cd live te aanhoren moet je gewoon aangrijpen.

Bigelf en Unexpect mochten kort hun ding doen, al braken beide bands geen potten en was het geluid pas vanaf Opeth aanvaardbaar. Mikael Akerfeldt, gortdroog, charismatisch frontman van de band in kwestie, vermaakte het publiek met verhaaltjes over zijn ervaring met Brusselse tandtechnici en haalde een paar maal aan hoe iemand zich die middag had doodgereden tegen hun toerbus.

De sfeer zat er dus wel in, al bleef Opeth introvert spelen. De krachtige deathmetalpassages waren aangrijpend, terwijl de melodische elementen de vaart uit de set haalden. Opeth blijft een band die met prog flirt en vergeet daardoor waar ze echt goed in zijn: meedogenloos rammen. Bij het voorlaatste nummer haalde de band nog even sterk uit, maar afsluiter Hex Omega kreeg ons opnieuw niet warm.

Dream Theater opende met A Nightmare To Remember, het eerste nummer van de nieuwe cd. Dat de nieuwe nummers betrekkelijk lang zijn maakt geen verschil. De band weet je aandacht vast te houden. Het podium was voorzien van enkele videoschermen, waarbij de livebeelden en enkele mooie computeranimaties elkaar afwisselden.

Maar ook zonder al dat visueel geweld wist de band constant de aandacht vast te houden, want de set was tot in de puntjes afgewerkt. Als tweede nummer kregen we zowaar Lie van 'Awake' voorgeschoteld, dat vandaag nog niets aan kracht had ingeboet.

Bassist John Myung was zijn introverte zelve en trad slechts even op de voorgrond toen hij single Rite Of Passage inzette, wat potentieel Dream Theaters tweede hit zou kunnen worden. Het refrein is een onsterfelijke meebruller, die we tot vandaag niet uit ons hoofd krijgen.

Als daarop de band even wat gas terug nam om met The Spirit Carries On het haar op je armen overeind te zetten, kon je avond al niet meer stuk. Soms kreeg je op een Dream Theaterconcert de volledige nieuwe cd te horen. in Brussel werd er echter ook uit andere vaatjes getapt.

Met een kleine twee uur op de teller was de show naar Dream Theaternormen aan de korte kant. Als afsluiter kregen we het twintig minuten durende The Count Of Tuscany, en daarmee zat het er helaas al op.

Geen Constant Motion, Pull me Under of nog zoveel meer, maar wel een knappe set waar je geen speld tussen kon krijgen.


19 Oktober 2009
Bart Walravens

Meer over deze artiest


Aanraders