De derde van Editors ‘In This Light And On This Evening’ mag dan wel door het leven gaan als de plaat waarmee het viertal uit Birmingham afrekent met zijn gitaarverleden, conceptueel verandert er niets. Bittere ellende met thema’s als onbeantwoorde liefde, goddeloosheid en het einde der tijden vormen nog steeds de rode draad in de duistere leefwereld van dit gezelschap. En ook aan de ijzersterke podiumprestatie wordt geen afbreuk gedaan. Gelukkig maar. Een tot in de nok gevuld Vorst Nationaal zag Tom Smith en zijn gevolg andermaal te keer gaan als een emotionele pletwals.
Het gaat goed met Editors in België, zeer goed zelfs. Waar het kwartet bij de release van ‘An End Has A Start’ nog enkele kleine clubs aandeed, vullen ze anderhalf jaar later probleemloos één van de grootste concerttempels die ons landje rijk is en ligt er een tweede uitverkochte show in het vooruitzicht.
Bovendien mag hun allereerste gouden plaat voor ‘In This Light And On This Evening’ eveneens op conto van de Belgische fans geschreven worden. Kleine jongens worden groot, zeer groot zelfs. Meer dan ooit solliciteren de heren naar een zitje in de profliga van de rock-‘n-roll. Een plaats die hen toekomt is dan ook de onvermijdelijke conclusie wanneer we na afloop door de straten van Vorst dwalen.
Badend in een lage mistwolk wordt de set afgetrapt met een nog wat aarzelende maar bijzonder intense versie van de openingstrack van het nieuwe album. Een sobere doch bijzonder strakke lichtshow brengt het geheel in een rotvaart naar een duizelingwekkende hoogte. An End Has A Start baant de weg voor het vurige Bullets dat nog steeds met dezelfde overgave van weleer wordt gebracht.
Ademruimte is er nauwelijks, nieuwkomer You Don’t Know Love gaat in crescendo van zacht zwalpend naar dreigende bombast, waarna alles verwoestende versies van Bones en Racing Rats de zaal voor een tweede maal in vuur en vlam zetten.
Opvallend is het arsenaal aan herkenbare songs dat de band in zijn korte bestaan bij elkaar wist te spelen. En vooral hoe compatibel deze zijn met de relatief onbekende pareltjes van het laatste album. Zo gaan de vlijmscherpe gitaarklanken van Escape The Nest haast naadloos over in de pompende drones die The Big Exit voorstuwen en wordt dit scenario zowaar herhaald in de combi van Smokers Outside The Hospital Doors met Bricks And Mortar.
Wanneer het viertal dan ook nog eens een zinderende bisronde aflevert met het oppermachtige Munich, een daverende uitvoering van Fingers In The Factory en het voorspelbare maar ijzersterke Papillon kunnen we niet anders dan besluiten dat deze Britten de clubstatus definitief zijn ontgroeid.
Dit concert mocht dan wel het grootste uit hun carrière tot nog toe zijn, de heren tonen zich met deze trefzekere show meer dan ooit klaar om smaakmaker van de volgende festivalzomer, zoniet het volgende decennium, te worden.
No comments
Nieuwe reactie inzenden