De Horntveths vormen al jaren de meest melodieuze experimentele jazzfamilie. Vijf jaar na ‘What We Must’ hebben ze met ‘One-Armed Bandit’ opnieuw een meesterlijke plaat uit, die uitgebreid en met verve werd voorgesteld in de AB Box. Het publiek maakte Jaga Jazzist mee in technicolor, met een heldere sound en een gedroomde setlist.

Jaga Jazzist vormde een uitdagende double bill met Flying Lotus, niet de minste onder dj’s en producers, en bovendien het achterneefje van Alice Coltrane. Met een grote smile gebogen over zijn laptop, leverde hij een (al te) flitsende set waarin drum-‘n’-bass en hiphop versneden werden met nummers van onder andere Radiohead en Jose James. De mix werd kracht bijgezet door een montage van gruwelijke zwart-witbeelden.

Maar Flying Lotus hield goede ideeën zo kort aan, dat hij er niet altijd in slaagde om de oogst van zijn snelle cuts binnen te halen. Op dat gebied stond de dj dan ook mijlenver van het negenkoppige collectief dat door het leven gaat als Jaga Jazzist. Jaga erkende de heilige opbouw van zijn composities, speelde feilloos en liet daarbinnen ook nog eens ruimte voor improvisatie.

Toen het Noorse nonet zijn Book Of Glass inzette, wist je niet waar eerst kijken. De nagenoeg perfecte geluidsmix liet toe de kunst achter Jaga Jazzists organische sound helemaal te ontdekken. One-Armed Bandit, dat naadloos volgde op Book Of Glass, had nog even te lijden onder een wat rommelige klank, maar vanaf het onaardse Bananfluer Overalt raakte Jaga helemaal op kruissnelheid.

De eerste reeks nummers van ‘One-Armed Bandit’ mondde uit in Toccata, het meest revolutionaire nummer van de plaat en bovendien een aartsmoeilijke compositie om live te brengen. In al zijn minimalistische pracht, leek het alsof Jaga ter plekke de fakkel overnam van Steve Reich.

“Tijd voor wat oud materiaal”, kondigde drummer Martin Horntveth, een prima entertainer trouwens, daarna aan. De rijke kleuren van Reminders en All I Know Is Tonight maakten ons warm voor de onwaarschijnlijk diptiek die Day en Another Day samen vormen. De meeslepende trompetsolo van Mathias Eick liet niemand in de zaal koud.

Touch Of Evil evoceerde met zijn versplinterende riffs en fuzzy synths de hoogdagen van Mr. Bungle. Evil dus, maar ook steengoed. En de finale nam zelfs Gregoriaanse proporties aan. Oslo Skyline – voor de gelegenheid omgedoopt tot Brussels Skyline – sloot de set licht kakofonisch en anthemisch af.

Met Prognissekongen, de enige bis, toonde Jaga Jazzist zich eens te meer progressief in de ware zin van het woord. En het dissonante slotakkoord liet allesbehalve een wrange nasmaak na. 

De podiumrekwisieten – rood oplichtende gokmachine-symbolen – deden de fantastische set nog beter tot zijn recht komen. En wat we aan de hand van het decor van tevoren al vermoedden, werd uiteindelijk ook bevestigd: Jaga Jazzist heeft opnieuw de jackpot te pakken.

06 Maart 2010

Fabian Desmicht