Bij concerttickets voor wandelende legendes wordt nooit een kwaliteitsgarantie geleverd. Gitaargigant Jeff Beck toonde in de AB eens te meer waarom. Hij had er duidelijk schik in. Het publiek ook trouwens. Maar eens bijgekomen van de glans van Beck’s gitaarspel, rees de ontgoocheling over zijn backing band en de weinig relevante setlist vol covers en inwisselbare instrumentals.
Jeff Beck verscheen in de tenue die hij nu toch al een hele tijd afdraagt: een armenloos wit pak, een zilveren bovenarmband en daarboven zijn ravenzwarte coupe. Hij straalde, net als de spierwitte Fender, die hij als vanouds liet spreken, messcherp en vervormd. In vergelijking daarmee bleken de meeste nummers niet meer dan rammelende vehikels. En Beck’s band stuurde ze alleen maar de gracht in.
Stratus, van Mahavishnu-drummer Billy Cobham, werd wel erg funky ingezet en Beck speelde met grenzeloze inventiviteit. Hij stelt als gitarist zelden teleur. Michael Narada Walden, die ooit drumde op meesterwerk Wired (1976), toonde vooral dat hij een boel lawaai kon maken en had niets van de fijnzinnige drumstijl van Cobham. Zo legde hij meteen de vinger op de zere plek. Beck liet al zijn muzikanten in de spotlights staan. Nobel, maar hij had beter de eer aan zichzelf gehouden.
Rhonda Smith (Prince, George Clinton,…) had hij meegebracht als bassiste. Tijdens People Get Ready gaf ze een indrukwekkende solo, waarin ze Larry Graham al slappend naar de kroon stak en helaas maar een kleine portie van Jaco Pastorius’ Portrait Of Tracy inlaste. Tijdens Rollin’ And Tumblin’ moest ze zo nodig zingen met een onaangenaam geratel in de keel. Toetsenist Jason Rebello droeg met een flauwe vocoder bij aan deze afschuwelijke versie.
Een dieptepunt werd bereikt toen Beck als eerste bisnummer How High The Moon aankondigde, een tribute aan Les Paul. Dat de stemmen op tape stonden, is moeilijk te vatten. Het werd een ordinaire, zielloze jamsessie. Beck waagde zich verder ook aan covers van Sly & The Family Stone, The Beatles en zelfs Judy Garland. Verder putte hij vooral uit de licht experimentele albums die hij uitbracht rond de eeuwwisseling.
Exact één nummer speelde hij van het gouden duo 'Wired' en 'Blow By Blow' en exact één nummer van zijn briljante eighties-comeback 'Jeff Beck’s Guitar Shop'. Tussendoor werden stevige rocknummers afgewisseld met gitaarballads over aftandse synthtapijten. Een gemiste kans voor iemand die de wereld ooit wist te verstommen met grensverleggende instrumentale rock.
