Joe D'Urso, Willie Nile, Jesse Malin, Marah Vroege kerst

09 December 2009 - Bar Mondial, Antwerpen
Joe D'Urso, Willie Nile, Jesse Malin, Marah

Muziek en liefdadigheid gaan al decennia lang hand in hand. Denk maar aan George Harrisons ‘Concert For Bangladesh’ of de keur aan wat-dan-ook-aids in de jaren tachtig en negentig. De meer kleinschalige initiatieven blijven echter vaak in de schaduw. ‘Light Of Day’ is zo’n initiatief. In de Bar Mondial in Antwerpen waren wij, ter gelegenheid van de passage door België, getuige van een waarlijk uniek evenement, dat meteen meer licht op de zaak gooide.

‘Light Of Day’ werd zo’n tien jaar geleden opgericht met het doel het onderzoek naar de ziekte van Parkinson te ondersteunen. Sindsdien trekken een aantal artiesten jaarlijks de wereld rond om hiervoor geld in te zamelen. De voorzitter van de Vlaamse Parkinsonliga kwam op vraag van Joe D’Urso even toelichten dat dit onderzoek wel degelijk nodig is. Op de websites van Light Of Day of de Parkinsonliga vindt u meer informatie hieromtrent.

De line-up was er in elk geval één om een puntje aan te zuigen. Joe D’Urso, zelf Parkinsonpatiënt maar in de eerste plaats rootsmuzikant, had enkele collega’s weten te overtuigen om eenentwintig concerten in twaalf landen te geven. Willie Nile, Jesse Malin en Dave Bielanko en Christine Smith van Marah waren maar wat graag op die uitnodiging ingegaan. Bovendien wilden ook Rob Dye en Don DiLego hun naam aan dit project verbinden.

Die laatsten kwamen het eerst aan bod met elk twee nummers. Enkel met de akoestische gitaar was het vooral Don DiLego die zijn stem kon doen doordringen. Wat al snel duidelijk werd, is dat dit ook voor de artiesten zelf genieten is. Ook zij krijgen tenslotte niet elke dag de kans om met gelijkgestemden op tournee te gaan.

En dat ze dan ook nog eens samen nummers kunnen brengen, doet er nog een schepje bovenop. Dilego en Dye gingen zich samen te buiten aan Dead Flowers van The Rolling Stones. Don Dilego zorgde ook nog eens voor achtergrondzang en tweede gitaar bij de optredens van de andere heren, die elk om beurt hun ding deden.

Joe D’Urso past met zijn gruizige stem prima in het rijtje van New Jersey duivels als Springsteen en Southside Johnny, ook al kan hij niet op hun bekendheid terugvallen. Met een onversterkte versie van Springsteens The River wist hij het grootste deel van het publiek (op enkele zuurpruimen na) tot meezingen te bewegen: zijn eerbetoon aan The Boss voor diens bijdrage aan ‘Light Of Day’, maar voor eenieder vooral een moment van koude rillingen. Ook zijn eigen nummers als Rock And Roll Call raakten trouwens de nodige zielen.

Willie Nile is ondertussen bijna een levende legende. Al sinds 1980 timmert deze grote dwerg aan de rock ’n rollweg. En met nummers als The House Of A Thousand Guitars, een ode aan alle gitaristen, het weergaloze One Guitar en zijn lofzang op New York (Streets Of New York) toonde hij aan dat niet alleen zijn muziek de moeite loont, maar dat vooral zijn teksten van grote klasse getuigen.

Jesse Malin stond nog niet zo lang geleden als standupcomedian op de planken in Antwerpen, maar deze keer liet hij zijn gitaar de bovenhand en dat mocht geweten zijn. De rauwe energie waarmee hij nummers als Wendy en het van één van zijn vroegere bands stammende Degenerated bracht, vroeg niet eens om een elektrische gitaar. De enige beperking leek op dat moment wel de omvang van het kleine podium.

Marah werd vertegenwoordigd door de helft van de broertjes Bielanko (Serge zou de band inmiddels verlaten hebben) en pianiste Christine Smith, die trouwens ook de andere jongens regelmatig een handje toestak. City Of Dreams blijft een wereldnummer en was dan misschien wat meer gereserveerd, maar het duo kon ook verdomd vurig uit de hoek komen met songs als Walt Whitman Bridge.

Uiteraard mocht een gezamenlijk nummer niet ontbreken en Neil Youngs Rockin’ In The Free World was daarvoor uitermate geschikt en werd uiteraard luidkeels meegebruld. Hun aller heimat kreeg met Sinatra’s New York New York tenslotte nog een rammelend, maar erg gesmaakt loflied toebedicht.

Dave Bielanko omschreef het opzet van de avond waarschijnlijk nog het mooist toen hij zei dat hij wel eens vergat dat deze songs werden gespeeld voor anderen. En was dat nu niet precies waar kerst voor stond?


10 December 2009
Patrick Van Gestel

Meer over deze artiest


Aanraders