Leffingeleuren 2010 Easy Skanking met rook om het hoofd

17 September 2010 - Festivalterrein, Leffinge
Leffingeleuren 2010

Leffingeleuren is geliefd bij de barometer – om eens een cliché te ontwijken. We kunnen ons in tijden geen editie bedenken waarin het feestgedruis door neerslag getemperd werd. Zo ook nu, dus. Horden zonnekloppers zwermden van de camping naar het festivalterrein, om zich daar, net buiten de tent, van een laatste zomertintje te voorzien.

Mintzkov had de eer en het genoegen net na Verse Viswinnaars The Catatonics te spelen. De Lierse band die zich met ‘Rising Sun, Setting Sun’ alweer wat meer uit het schaduwrijke zog van dEUS wrikte, waren aan hun laatste optreden in België voor dit jaar toe. "Afgezien van een AB-concert eind dit jaar.", meldde frontman Bosschaert er fijntjes bij.

Voor een halfvolle tent brachten ze een voortreffelijk Return And Smile, een canonscheppend Opening Fire en tal van bijna vergeten andere hits. Op de keper beschouwd een waardig concert, dat misschien iets te vroeg op de dag geprogrammeerd stond. Maar met een deftig programma als dat van Leffingeleuren is het altijd wat wikken en wegen. Zoals we op zondag ook zouden ondervinden bij The Black Box Revelation.

De eerder genoemde zon leek wel in dienst te staan van alle groepen die volgden in de concerttent. Zoals bij Hindi Zahra, de Franse met Toearegroots – en neen, dat is geen vunzige manier om mee te delen dat ze verwekt werd in een Volkswagen.

Jazzy tunes en een stem om u tegen te zeggen baarden eerder dit jaar al een mooie plaat, maar live beviel de dame ons nog beter. Hitsige riffs waren nooit veraf. En hoewel meteen duidelijk was dat het leeuwendeel in de tent onbekend was met La Zahra, zagen we al snel aanstekelijk heupgewieg en goedkeurend geknik. Terwijl we afzakten naar Zaal de Zwerver, moesten we ons best doen om Beautiful Tango niet voortdurend na te zingen.

Intieme sets horen thuis in de Zwerver. Een mooi voordeel voor Isbells, een groep die de intimiteit zelve vertegenwoordigt. Het enthousiaste publiek leverde een mooie intro door met een luid “Ssssst!” iedereen tot stilte aan te manen. En dat werd beloond. Een - uiteraard – ingetogen As Long As It Takes werd zachtjes meegeneuried. En babbelaars werden terecht buitengekeken.

Maar goed, Leffinge is - nogmaals - een feest van extremen. De zes Fransen van Le Peuple de l’Herbe slaagden er als eersten echt in om onze beide voeten van de plankenvloer te tillen, maar we hadden eigenlijk verwacht dat het kruidjesvolk ons nog een stuk higher zou brengen.

PH Theme en No Escape zaten allebei in de eerste helft van de setlist en de “Owkay, they are ready to move!” van één van de mc’s klonk veelbelovend, maar het optreden miste de nodige overtuiging om de concerttent te doen ontploffen. De experimentele hiphoppers genieten nochtans een ijzersterke live-reputatie, maar hier hadden ze duidelijk een offday. Ook het gejongleer met de micro, de instrumentenwissels, de uitgebreide publieksbedanking én de props naar Roots Manuva en Lee ‘Scratch’ Perry konden daar niets meer aan veranderen.

De Britse rapper Roots Manuva had wat over het muurtje gekeken bij zijn Franse tegenhangers. Ook hier was het immers de dj die de tracks telkens met een sample en wat gescratch inzette, waarna een handvol live-artiesten het geheel verder opbouwden.

Met uitzondering van Witness The Fitness dan, want de rollende baslijn van deze klassieker sloeg meteen in als een bom en ontketende een ontlading van jewelste bij de hiphopheads in het publiek. Bovendien manoeuvreerde de Ninja Tune-artiest zich eveneens tussen hiphop, dub en grime, maar hij deed dat een stuk krachtiger dan Le Peuple. De grote afwezige in zijn optreden was de single Too Cold - misschien wel de bekendste bij het ruime publiek - maar dat kon de pret in de concerttent niet bederven. Straffe show!

De verademing tussen al die kleurrijke sets moest wel Absynthe Minded heten. Hun vierde Leffingeconcert startte wat stroef en ook in de rest van hun set slaagden ze er maar met mondjesmaat in het onderste uit de kan halen. Akkoord, hits zoals Mood Swing Baby en het eeuwig schone My Heroics, Pt. One brachten heel wat deining in de tent, en hier en daar schudde Ostyn een knappe solo uit zijn snaarinstrument, maar verveelde blikken bleven over het algemeen niet uit.

Daarna was het tijd voor de eerste internationale headliner van de avond: het compleet geschifte dub-icoon Lee ‘Scratch’ Perry, gebacked door zijn Upsetters. Na zijn passages in de Vooruit en op het Dourfestival eerder dit jaar, kijken we al lang niet meer op van de merkwaardige verschijning van deze hofnarcist.

Maar als we even aandachtig luisteren naar wat de hele gare zoal zit te verkondigen, blijven we toch telkens stomverbaasd achter. Ter illustratie noteerden we o.a. deze zinsneden: “Don’t kill your wife, don’t kill my wife”, “Touch your brain, then shake your leg and shake your head, say I’m not dead.” Even het verstand op nul zetten dus en al skankend wegdromen op de langgerekte reggaenummers. Dat is de enige manier om een optreden van Perry te kunnen appreciëren.

Geen makkie voor wie niet met dergelijke optredens vertrouwd is. En net daarom vonden we het een vreemde keuze om de reggae-opa hier zo laat op de avond te programmeren. Toen we op het einde van zijn show onze ogen weer openden, merkten we echter dat het publiek in de concerttent nauwelijks was uitgedund. En dat voor een festival dat  heel wat jeugdbewegingen aanspreekt. Faut le faire!

De grootste letters op de affiche waren zaterdag voorbehouden voor een dj. Mix Master Mike is sinds jaar en dag de vaste plaatjesdraaier van de Beastie Boys. We hadden een ongezonde dosis egotripperij en dus veel materiaal van de Three mc’s and one dj verwacht, maar die vrees bleek ongegrond.

Ook andere rappers werden trouwens het zwijgen opgelegd en de Mix Master hield alleen de typische draaitechnieken van het hiphopgenre over bij het ineenmixen van Rage Against The Machine, The Rolling Stones en Benny Benassi. Een achttal camera’s hielden zijn bewegingen nauwlettend in het oog en achter hem stond een groot projectiescherm, zodat we goed konden zien hoe hard hij zich stond uit te sloven.

Dat hij er bij zijn beat jugglings een paar keer serieus naast zat, kunnen we hem meteen vergeven. Zijn set was immers zo verrassend en entertainend dat we hem als de verpersoonlijking van een uit de showroom ontsnapte Mercedes A-Klasse kunnen bestempelen. Of zoiets. In ieder geval bewees Mix Master Mike veel meer te zijn dan een doorsnee (hiphop)-dj en dat hij die headlinerpositie dan ook dubbel en dik verdiend had. Maar dj’s blijven dj’s: na een half uurtje had je het allemaal wel al gezien.

Thomas Morlion & Wouter Verheecke


23 September 2010
- Foto Wannabes

Meer over deze artiest


Aanraders