Met een bang hart trokken we richting AB voor Midlake. Hun vorige plaat 'The Trials Of Van Occupanther' verwierf een mythische status in ons huis, maar opvolger 'The Courage Of Others' is in vergelijking een beetje een saaie stinker.  De plaat lag op het moment van het optreden nog maar een paar dagen in de winkel, en dus was de ABBox al weken op voorhand uitverkocht op basis van het oudere werk.

Sarah Jaffe is net als Midlake uit Denton Texas afkomstig, en zij mocht de avond openen. Ze kreeg de zaal moeiteloos stil met haar kleine liedjes en een prachtige stem die deed denken aan Cat Power. Naast haar herkenden we Robert Gomez op gitaar en accordeon, de man die een paar jaar geleden nog met zijn eigen band in het voorprogramma van Midlake stond, toen in de Botanique.

Eric Nichelson, ba(a)rd nummer twee van Midlake, zong samen met Sarah Jaffe nog een zeemzoete versie van One Man Guy van Loudon Wainwright III, en even later was het gedaan. We kijken nu al uit naar de debuutplaat van deze dame.

Het was even schrikken toen Midlake met twee extra gitaristen het podium op stapte. Met zeven muzikanten was het podium goed gevuld, en op de grote backdrop herkenden we de bevreemdende foto die de hoes van 'The Courage Of Others' siert.

Tijdens het merendeel van de set werden effectief vier gitaren bespeeld, en we hadden het gevoel dat die extra snaarkracht eigenlijk niet nodig was. Zanger Tom Smith nam plaats op een stoel vooraan op het podium, en de man zag er maar wat bleekjes uit. Verwacht bij Midlake trouwens geen vrolijke fratsen op het podium. De band bracht de nummers in uiterste concentratie, met een uitgestreken gezicht of zelfs met wanhopige blik in de ogen.

Het concert werd ingezet met Winter Dies, The Horn en Small Mountain, een reeks nieuwe nummers. Het publiek luisterde aandachtig, maar veerde pas écht recht toen de bejubelde voorganger voor het eerst aan bod kwam, met Bandits en Young Bride.

De nummers van de nieuwe plaat kregen echter wat meer textuur mee dan de opgenomen versies en kwamen daardoor veel beter uit de verf. De nadruk bleef liggen op de gitaren, maar de mooie samenzang, het gebruik van blok- en dwarsfluiten en hier en daar een klavecimbel zorgden voor de nodige diepgang. En ook de monotone zanglijnen waren live een stuk beter te volgen dan op de plaat.

De geluidsmix zat perfect en de band speelde vlekkeloos. Daardoor kon het publiek het concert ongestoord als een warme douche over zich heen laten lopen. Muisstil werden ze ervan, en afgezien van het herkenningsapplaus voor Van Occupanther en Roscoe kabbelde het optreden op de best mogelijke manier intens voort. Midlake sloot af met een uitgesponnen versie van Head Home en keerde terug voor Branches, de enige toegift van de avond.

'The Courage Of Others' krijgt van ons na vanavond een nieuwe kans, en ook hun naderende optreden in Trix op 23 april omcirkelen we met rood in onze agenda. We zijn weer helemaal mee.

12 Februari 2010

Kristiaan Art