Paul McCartney De magie herbeleefd

28 Maart 2012 - Sportpaleis, Antwerpen
Paul McCartney

We gaan er geen doekjes om winden: op ons lalarium heeft Paul McCartney een prominent schrijn. Het was dan ook met grote verwachtingen en zelfs wat puberale zenuwen dat we naar het Sportpaleis togen. Om een lang verhaal kort te maken en om de luie lezer te plezieren: die verwachtingen zijn ruimschoots ingelost.

Macca was gekomen om te pleasen, en daar had een nokvol Sportpaleis wel oren naar. Om ons – frisse, jeugdige snaken – heen haast niets dan mannen wier haarlijn al decennialang van hun navel weg aan het bewegen was, vrouwen die hun vrije tijd doorgaans in de boutiques van de Schuttershofstraat pleegden te spenderen, en enkele overjaarse hippies. Dat die allemaal gekomen waren om zich rot te amuseren bleek uit het gejoel, de vele I-love-you!-kreten, meerdere staande ovaties, en de resem huisgemaakte pancartes (een zestiger die “Paul, your pick please!” in de lucht stak. De kleinkinderen moesten het zien!).

Van bij het begin was het duidelijk dat dit geen optreden zou worden, maar een show. Er kwam een gigantisch scherm met fraaie animaties en fotopresentaties aan te pas, een half uur durende film die aan het concert vooraf ging en, tijdens een overweldigend Live and Let Die, zelfs vuurwerk! En tussen al dat geweld in: McCartney zelf, een performer pur sang die uit iedere beweging liet uitschijnen dat hij wist dat hij bekeken werd en alles ook het bekijken waard wilde maken. McCartney dolde met zijn publiek, deed de helft van zijn bindteksten in het Nederlands (‘Alles kits achter de rits?” leidde tot de nodige hilariteit bij het publiek), bracht hommage aan gevallen helden John en George en maakte tijd voor impromptu versies van Ram On en Yellow Submarine (“You didn’t want to leave Ringo out, did you?”) op vraag van het publiek. Ook al is het een nummertje, de man sleept je mee.

Maar die hele show is natuurlijk ondergeschikt aan de muziek. En die deed al de rest verbleken. Eens de technici rond het vijfde nummer de typische Sportpaleisbrij tot een beluisterbaar geheel wisten te mixen (aanvankelijk leek het alsof we door een telefoon naar het concert aan het luisteren waren), stond niets ons genot nog in de weg, zelfs niet de boxen die het zicht op de schermen belemmerden.

Tijdens het concert werd duidelijk uit wat voor een ongelooflijk arsenaal aan hits Sir Paul kan putten. The Beatles waren natuurlijk ruimschoots vertegenwoordigd, maar er was ook voldoende – en terecht – plaats voor Wings, The Fireman en zijn solowerk. McCartney bleek uitstekend bij stem en zijn band kweet zich uitstekend van de taak om het merendeel van het publiek te geven waarvoor het gekomen was: een stukje van de magie van The Beatles herbeleven.

Hoogtepunten waren legio. McCartney schipperde tussen stevige rockers als Let Me Roll It (met een stukje Voodoo Chile als outro), ingetogen ballades als Blackbird en Yesterday waarmee hij het hele huis muisstil kreeg, en meezingers als Obladi Oblada en uiteraard Hey Jude. Here Today, een ode aan John Lennon, zorgde voor een ontroerend moment, evenals George Harrisons Something, solo ingeleid op ukelele. Wanneer in de tweede bisronde de medley van ‘Abbey Road’ werd ingezet, om uit te monden in The End, wisten we dat het er alweer opzat. Maar we hadden Helter Skelter nog niet gehoord! Of Maybe I’m Amazed! En Calico Skies, Lady Madonna, I’m Down, Coming Up, I Saw Her Standing There,


29 Maart 2012
Andreas Hooftman

Meer over deze artiest


Aanraders