Porcupine Tree Van gestolen harten en ontwrichte ruggenwervels

14 Oktober 2009 - Ancienne Belgique, Brussel
Porcupine Tree
Porcupine Tree en Robert Fripp, stichter van King Crimson en peetvader van de prog, op één affiche. Het is al vaker voorgevallen, maar nog nooit eerder in de Brusselse AB. Wie erbij was, kon alleen maar besluiten dat niemand meer dan Porcupine Tree aanspraak maakt op de titel van hedendaagse King Crimson. In een notendop: grensverleggend, scherp, visionair. Dat is de tijdloze indruk van een niet geheel foutloos totaalspektakel.
Als support act stond Robert Fripp een beetje in de schaduw van de muziek die hij zelf heeft groot gemaakt. Hoewel het ontzag vanuit de zaal duidelijk voelbaar was, hadden Fripps golvende soundscapes vooral het effect van een wiegeliedje. Los van de mening dat niemand een genie als hem moet onderbreken, konden wij de man die luidkeels om King Crimson schreeuwde niet helemaal ongelijk geven.
Was Fripps bijdrage een slaapmiddel, dan was Porcupine Tree een wekker van het soort dat je ogen en oren meteen wijd openspert. De snoeiharde openingsakkoorden van de nagelnieuwe suite ‘The Incident’ – de nieuwe cd die integraal het eerste deel van de show uitmaakte – waren zelfs ronduit angstaanjagend.
Tijdens de volgende vijfenvijftig minuten knepen we onszelf meer dan eens in de wang. Maar die opeenvolging van hoogtepunten was wel degelijk echt. Voorman Steven Wilson het autobiografische epos Time Flies zien inzetten, alleen in de schijnwerper, veroorzaakte een anders zeldzame siddering over onze rug. Net als de meeste andere deeltjes van ‘The Incident’ werd Time Flies – in akelig perfecte synchronisatie – begeleid door bedwelmende beelden.
Porcupine Tree week weinig af van de studioversies, wat in hun geval bezwaarlijk een punt van kritiek kan zijn. De uitgebalanceerde afwisseling tussen minutieus georchestreerde pop en eigenzinnige doemrock bleek op zichzelf al meer dan bloedstollend genoeg. Na het eerste deel meenden we dan ook getuige te zijn geweest van een goddelijke openbaring: ‘The Incident’ is een klassieker in wording.
Tijdens het tweede deel hielden Wilson en de zijnen een verrassende lezing uit vroeger werk, waarbij vooral de afgestofte insiderhit Stars Die in de smaak viel. Remember Me Lover liet daarentegen de Porcupine Tree van de toekomst horen. Dat Strip The Soul het zonder climax moest stellen, was even moeilijk te vergeven. Maar de ongekend gedreven versie van het afsluitende lijflied Trains duwde die smet snel de vergetelheid in.
Akkoord, een technische storing ontsierde het eerste deel en de band speelde misschien één fout te veel. Maar dat deerde niet, want elke kleine misser werd met een verhoogde dosis bezieling gecounterd. Her en der in de zaal werden ruggenwervels ontwricht en harten gestolen. Net als in de hoogdagen van King Crimson. In de AB werd de fakkel voorgoed doorgegeven.

16 Oktober 2009
Fabian Desmicht

Meer over deze artiest


Aanraders