Eén van België’s langst bestaande new wave annex punkbands, het Brugse Red Zebra, stond zaterdagavond zowaar het beste van zichzelf te geven in fuifzaal de Rector te Gent. Dat hadden we te danken aan de organisatoren van de lokale Nocturnaparty, die ons bovendien op dezelfde affiche ook nog een andere cultgroep (The Arch) én twee jonge beloftes (Silver Cross en Crossvaults) presenteerden. Faut le faire!
Silver Cross genoot de ondankbare taak om publieksopwarmer van dienst te spelen. Sowieso al geen sinecure, en bovendien leende hun muziek zich ook amper tot enige opwarming. Het trio (bassist Filip, zangeres Nele en toetsenvrouw Griet) omschrijft zichzelf, naar aanleiding van de actuele release van hun eerste langspeler ‘In All Memories’, als een experimentele band. Dat wil in de praktijk zeggen dat we live enige invloeden uit rock, jazz en wereldmuziek konden ontwaren, maar de nadruk lag toch op gothic en new wave uit het grote eighties boek. Niet voor niets kozen ze als afsluiter voor een coverversie van No Time To Cry (Sisters Of Mercy). Ook hun beste eigen materiaal hadden ze voor het einde van de set opgespaard, en we hoorden daartussen enkele vrij knappe composities.
Crossvaults koos vervolgens voor een geheel andere aanpak en verraste ons met een originele cross-over van elementen uit industriële metal, gothic (metal), elektronica en zelfs een vleugje death. Het resultaat was een behoorlijk explosieve en dansbare cocktail die de ambiance en de temperatuur in de zaal in geen tijd de hoogte injoeg, al kan dat laatste ook wel te maken hebben met de podiumprésence van de enthousiast dansende backingzangeres Emelie en zanger Tony. Een aangename kennismaking, en een groepje om zeker in de gaten te houden naar de toekomst toe.
The Arch oogstte eind jaren tachtig enig bescheiden succes in de Belgische wavescene, maar lokt anno 2007 nog maar weinig zwartzakken uit hun kelders. En we begrijpen eerlijk gezegd ook wel ergens waarom: hun mix van donkere, gitaargedreven gothic rock en meer dansbare, elektronische geluiden klonk in Gent niet echt geïnspireerd, en pas naar het einde van hun set toe konden we alsnog enkele hoogtepunten aanstippen. Te weten hun cultklassieker Babsi Ist Tot en de elektronische cover van Red Zebra’s anthem I Can’t Live In A Living Room, waarbij als vanzelfsprekend de reeds aanwezige opper-Zebra Peter Slabbynck de heren van The Arch kwam vervoegen.
Een beter bruggetje naar hoofdact Red Zebra hadden we zelf niet kunnen verzinnen. Na de inmiddels traditionele, instrumentale opener Bastogne gooiden de Bruggelingen zich vol overgave op hun tweede optreden van de dag (eerder maakten ze immers ook reeds Minderhout onveilig). De prijsnummers uit hun meest succesvolle periode, de jaren tachtig, domineren nog steeds - en terecht - hun playlist: Polar Club, The Ultimate Stranger, I’m Falling Apart, Living Room, Art Of Conversation, Innocent People en Man Comes From Ape zijn en blijven dan ook stuk voor stuk klassesongs die niet kapot te krijgen zijn. Een en ander werd in de Rector aangevuld met werk van meer recente datum (Too Far West, John Wayne, Don’t Put Your Head In A Bucket, Remember December en Spit On The City), en Slabbynck en co bewezen daarnaast hun goede smaak middels twee goed gekozen covers: het prachtige Winning van The Sound en het als laatste bis gebrachte Borstal Breakout van punkhelden Sham 69. Red Zebra live is telkens weer een belevenis, die we iedereen die hen nog nooit aan het werk zag enkel maar van harte kunnen aanbevelen. Om maar te zeggen dat de afwezigen zaterdag ongelijk hadden.
