Op vrijdag waren de Main Stage en het Skaville Circus evenwel nog niet toegankelijk voor het publiek, dus moesten we ons op de openingsavond tevreden stellen met de dancehallvibes in de Bounce Dancehall en de dreunende baslijnen die honderd meter verderop de dennenbomen in het dubbos deden trillen.
Deze 18 Inch Corner leende zich niet alleen perfect voor hangmatbewoners, maar ook voor de torenhoge geluidsinstallaties die de internationale soundsystems naar de Kempen meezeulen. Het leverde een indrukwekkende vertoning op die ieder jaar aan populariteit lijkt te winnen, zoals ook blijkt uit het podium dat steeds omvangrijker wordt. En het aantal toeschouwers groeit aan eenzelfde tempo. Het idee werd dan ook al her en der gekopieerd door andere festivals, zonder evenwel namen te willen noemen.
Dit jaar waren het de drie meter hoge camouflage-speakers van King Earthquake die onze darminhoud hier dooreen zouden schudden. Vooraleer deze Engelsman aan zijn set begon, joegen zijn landgenoot Fatman International Sound en het Franse Blackboard Jungle soundsystem al een stevige portie drums en bassen door onze gehoorgangen.
Het eerste uurtje van deze negen uur durende dubsessie was zelfs voorbehouden voor Oneness en Mister Jones, die samen het Belgische High’r Ites-collectief vormen. We pikten enkel de laatste minuten van hun set mee, die werd afgesloten met een hemelse freestyle combination tussen de Brugse mc’s Saimn-I en Messenjah.
Nog meer Belgisch geweld in de Bounce Dancehall, want daar mochten de Antwerpenaars van JB-Sound als eersten de plankenvloer doen wiebelen, dankzij hun overwinning in de Vi.be-contest. De dolgelukkige mc Mpti verwonderde zich over de grootte van het podium, en besloot de leegte wat op te vullen met toch wel erg atypische reggaemoves. Terwijl hij met zijn ledematen geen blijf wist, ging zijn brede smile steeds meer de proporties van het podium aannemen, net als die van ons trouwens.
Achter de draaitafels klaarde zijn kompaan Benjie de klus met een knappe selectie van minder gekende seventies en eighties tunes, hiphopclassics en een medley van r&b-mash-ups. Op het einde van de set durfde hij het zelfs aan om wat jungle boven te halen, wat resulteerde in een volwassen sound. Het duo eindigde hun eerste Reggae Geel performance met hun exclusieve Nicole en Hugo dubplate. “Wicked and wild in a versatile style.”, juist ja. Dit was in ieder geval een veel gewaagdere set dan die van de Duitsers van Silly Walks Discotheque die erop volgde.
Wat later stond Louie Culture, een voor ons onbekende artiest, in dezelfde Bounce Dancehall. Zijn hiphopoutfit deed anders vermoeden, maar we hadden hier wel degelijk met een conscious zanger te maken, wat hij ook duidelijk liet merken in zijn songteksten. Zeker niet slecht, maar ook niet echt een brokkenmaker. Daarvoor zat er wat te weinig variatie in zijn repertoire: zijn nummers leken te sterk op elkaar.
Daar had Busy Signal, de eerste headliner van deze openingsavond, helemaal geen last van. Hij zette het publiek meteen naar zijn hand met singles als Badman Place en Step Out, die iedereen meteen luidkeels meeschreeuwde. Dat zijn dj deze dancehall-tracks vroegtijdig afbrak en wel erg gretig aan de volumeschuif prutste, leek slechts weinigen te kunnen deren. Bij het weerklinken van de eerste noten van het volgende nummer reikten de armen, aanstekers en vlaggetjes immers alweer pijlsnel naar de nok van de tent.
Busy vuurde werkelijk de ene hit na de andere af, en toen we zijn covers van Nightshift (The Commodores) en One More Night (Phil Collins) meekweelden, moesten we nog Tie & Dye Face en Nah Go A Jail Again krijgen… Toch wel sterk, zo’n setlist, voor een jonge artiest die nog niet eens zo lang geleden door Bounty Killer ontdekt werd.
Hetzelfde geldt voor de minstens even populaire Mavado, die hier evenwel een veel mindere beurt maakte. Busy Signal kon de dj als schuldige aanwijzen voor de toch ietwat mindere liveperformance, maar Mavado bakte er werkelijk niets van. Zijn typische cluboptreden bestond voornamelijk uit pullups, meteen herkenbare baslijnen en hier en daar een paar verloren gelopen woorden.
En de zanglijnen? Die moest het publiek maar voor zijn rekening nemen. Ook deze artiest heeft op een paar jaar tijd tonnen hits gemaakt, maar als hij denkt dat het volstaat om die gewoon een paar minuten te laten horen en dat hij verder niet de minste moeite hoeft te doen om ons te overtuigen, is hij bij ons duidelijk aan het verkeerde adres.
Jammer, want Stone Love Movement - de Jamaicaanse sound die de afsluitende set bracht - herinnerde ons er daarna een paar keer aan hoe goed die meezingers van Mavado toch wel klinken. Op plaat dan, weliswaar. Wij kennen reggae-artiesten van eigen bodem die het er veel beter van af zouden brengen, wat we trouwens ook bevestigd zagen op dag twee. Yes-I, ook daarvan brengen we hier binnenkort verslag uit.
No comments
Nieuwe reactie inzenden