Wie naar de AB kwam om de nieuwe Bob Dylan te aanschouwen, kon niet anders dan van een kale reis thuiskomen. Maar dat Robert Francis een rasartiest is zoals er ieder jaar maar een handvol opduiken, gezegend met een enorme maturiteit voor zijn jonge leeftijd, kan volgens ons weinig twijfel lijden.
Maar ook het breekbare, stille Do What I Can getuigde in al zijn kwetsbaarheid van een verzengend vuur dat je als luisteraar niet onberoerd laat. De ruwe compromisloze gitaarsolo’s van Francis brandden zich in onze trommelvliezen.
Robert Francis gunde het publiek een blik in zijn eigen platenkast, met covers van Wild Horses van The Rolling Stones en Galvestone van Jimmy Webb, die zijn korte set moesten rekken tot een aanvaardbare duur voor een van zijn eerste headlining optredens in Europa. Maar covers of niet, dit was een volstrekt memorabel optreden en het begin van een mooi verhaal, zo hopen wij.
No comments
Nieuwe reactie inzenden