Een concert in de AB-club is vaak volledig uitverkocht. Maar op de avond zelf blijkt de zaal slechts half gevuld te zijn. Bij Spinvis was het niet anders, totdat Erik De Jong na het tweede nummer het publiek vroeg om neer te zitten. Het zicht van de achterste rij was namelijk helemaal belemmerd. Zo zat iedereen de hele avond lekker knus tegen elkaar en de warme gemoedelijkheid waarmee het allemaal gepaard ging, maakte de avond extra gezellig. Erik De Jong sloot ons als het ware op in zijn zolderkamer waar hij ons fluwelen parels van nummers voorschotelde.
‘Spinvis solo’ is een contradictio in terminis. Op het podium zag je op drie verticale videoschermen dubbelgangers van Erik De Jong en andere extra muzikanten die nodig waren om het muzikale niveau van de nummers te garanderen. De Jong heeft het voordeel van video goed begrepen en ook het voordeel van technologie in het algemeen is hem niet vreemd. Af en toe nam hij nog snel enkele melodieën op die hij het hele lied herhaalde. Het geduld werd soms op de proef gesteld, maar de pure livemomenten maakten het wachten de moeite waard.
Spannend kunnen we de muziek van Spinvis niet noemen. Dat bleek al meteen tijdens de opener Kindje Van God en het daaropvolgende Ronnie Gaat Naar Huis (een personage dat dankzij de videobeelden een gezicht kreeg). Het sterke punt zijn de oprechte teksten, de vele muzikale lijnen en de nostalgie die uit zijn stem weerklinkt en de daarbij horende subtiele humor. Een voorbeeld daarvan is Ik Wil Alleen Maar Zwemmen, een nummer dat ondanks de vrolijke toon toch nog een grappig negatief staartje kreeg.
De Jong had ons op voorhand gewaarschuwd: "Wat jullie vanavond te zien krijgen, is slechts een prematuurtje." En dus moest er tussen al de prachtige songs wel één minpuntje zitten. Zoals Voor Ik Vergeet: het instrument dat het nummer voor het grootste deel ondersteunde was ons onbekend, maar zorgde voor onzuivere akkoorden. Het kon op geen enkele manier de oorspronkelijke, zweverige sfeer van het nummer creëren.
Flamingo was het meest spectaculaire nummer. De vele instrumentale stukken zorgden voor een lange, geweldige afsluiter. Een mooie poging daartoe tenmiste want het warme enthousiaste applaus van het publiek smeekte om meer.
Pas nu werd het begrip solo letterlijk benaderd. Een volksraadpleging leidde tot een akoestische versie van Astronaut en Smalfilm, twee nummers die eigenlijk zeker niet mochten ontbreken op een avond rond Spinvis.
Erik De Jong is een man naar ons hart. Hij heeft het dan ook op één avond volledig ingepakt. Spinvis maakt misschien zielige liedjes, maar ze toveren wonderwel een glimlach op ons gezicht die zegt: “Het is nooit gebeurd, maar dat is geen bezwaar. Het is evengoed een soort van waar.”
No comments
Nieuwe reactie inzenden