The Soft Pack kwam op uit het niets, stemde zijn gitaren en zette Down On Loving in met een te verwachten dosis energie en popgevoeligheid. De Californische band had er duidelijk zin in in de AB. Drie leden van het bejubelde kwartet dan toch, want zanger-gitarist Matt Lamkin had de pijnlijke verdienste zijn uitstekend musicerende makkers mee te sleuren in zijn val.

Voorprogramma 1982, een veel minder bekende maar zeker zo beloftevolle, Belgische band, maakte dan ook een veel betere indruk. Wire, Iggy and the Stooges en At The Drive-In leverden de inspiratie en terwijl het publiek gestaag groeide, deelde 1982 enkele rake klappen uit met flarden noise, fuzzsolo’s en atoomsplijtende drums. Met hun sound bliezen ze The Soft Pack al van het podium voor ze goed en wel verschenen waren.

Niet dat het al miserie was wat de klok sloeg toen The Soft Pack aantrad. Hoewel het geluid aan het begin van de set wat aan de flauwe kant was, raakten we al gauw onder de indruk van de stevige drums en de zuivere samenzang op Down On Loving.

Daarna dook de band meteen het verleden in met Bright Side, een song die nog dateert van de periode dat de band nog The Muslims heette. Lamkin maakte een dromerige, nonchalante indruk. Wie dacht te maken te hebben met de sympathieke Lamkin uit de clips van de band, dacht verkeerd. Al snel bleek dat die man gewoon geen zin had om te spelen.

Zo haalde More Or Less bijlange niet het niveau van de albumversie door de tamme manier waarop de man het essentiële riedeltje uit zijn gitaar probeerde te persen. Right And Wrong, opnieuw uit het Muslims-tijdperk, werd dan weer wel met het nodige vuur gespeeld. Heel even had de groep een afspraak met The Who, al werd die zeker niet door Lamkin vastgelegd.

Ook in Extinction hield de band het hoofd nog boven water, maar Lamkins blik werd toen al wat glaziger. Een teken aan de wand, want met zijn kus-allemaal-mijn-kloten-attitude ging het van kwaad naar erger en de drie andere bandleden waren er vooral om de schade te beperken.

Nummer na nummer ging de mist in: Pull Out, Tides Of Time, dat wel erg off-key gezongen werd, en ga zo maar door. In Mexico namen de vocals zelfs beschamende proporties aan, hoewel het nummer naar het einde toe wel heerlijk psychedelisch werd. In Answer To Yourself slaagde Lamkin er zelfs in om de beste tekstregels te verpesten. En na het korte, maar krachtige C’mon trok de band er definitief de stekker uit.

Lamkin bazelde iets in de trant van “I’m too fucked up.”, overlegde even met zijn makkers, gaf nog een overbodig “Buy our cd!” mee en maakte zich daarna uit de voeten. Als je dan merkt dat de zaal in een mum van tijd half leeg is en er geen enkel exemplaar van die bewuste cd te bespeuren is, dan heb je heb je stof genoeg voor een –en dan houden we ons in– niet zo denderende balans.

06 Maart 2010

Fabian Desmicht