Driving Dead Girl mocht het voorprogramma verzorgen: wat ons betreft een nobele onbekende die we overigens keihard gemist hebben. Eventuele klachten omtrent het ontbreken van een verslag kan u richten tot de NMBS of Infrabel, maar nog liefst tot beiden eigenlijk: u begrijpt ongetwijfeld met welk euvel we te maken hadden.

Bij het openen van de klapdeuren van de grote zaal werden twee dingen duidelijk: er was écht wel veel volk - niet moeilijk met een uitverkocht huis - en Therapy? zat reeds aan Hellbelly. U moet weten dat dit, gezien de speciale gelegenheid, immers geen gewone show was: de band speelde 'Troublegum' - hun doorbraakalbum uit 1994 en een absolute klassieker - integraal, gevolgd door een mix van oudere en meer recente nummers.

De groep had er heel veel zin in: er was de gebruikelijke ongein waarmee frontman Andy Cairns de bassist steevast aan het publiek voorstelt als "Father Michael McKeegan, the evil priest himself". Het nieuws over de crisis in de Belgische kerk heeft Ierland zo te zien nog niet bereikt. Cairns genoot er verder ook duidelijk van om het publiek op te jutten tot helemaal achterin de zaal.

Muzikaal stonden de heren bijzonder scherp: de wringende, dissonante solo van Unbeliever - een song die live zelden te horen is - werd feilloos uitgevoerd, Trigger Inside raasde als vanouds vooruit en Lunacy Booth was met dank aan de koortjes van het publiek en de bijzondere groovy baslijn één van de vele hoogtepunten. Brainsaw was ok, maar tijdens de strofe moest toch een kunstgreep toegepast worden. Op plaat wordt het echt uitgeschreeuwd, terwijl Cairns - waarschijnlijk om zijn stem te sparen voor de komende optredens - het nu met meer melodie zong. Dat klonk niet alleen vreemd maar ook minder krachtig. We vallen echter niet over dergelijke details.

In het gedeelte "more" was het nog genieten van oldie Meat Abstract, het recentere Rust met die heerlijke drumintro en werkelijk uitstekende uitvoeringen van Infernal Love en Stories. Therapy? is allesbehalve uitgeblust, wij kijken dan ook met vertrouwen uit naar de volgende twintig jaar.