We Are Open Gevestigde waarden

12 Februari 2010 - Trix, Borgerhout (Antwerpen)
We Are Open

Na het succes van de editie van vorig jaar, besloot muziekcentrum Trix de deuren te openen voor een tweede editie van het We Are O'penfestival. Gedurende twee dagen boden drie podia aan een breed scala van dertig groepen de kans om zich andermaal te bewijzen. En dat kon op veel interesse rekenen: al een week voor aanvang was de boel uitverkocht. Op die koude vrijdagavond was de start van het festival dan ook feestelijk.

Voor Balthazar was het de ideale manier om het publiek alvast een voorsmaakje te geven van hun aanstaande debuutplaat. Het vijfkoppige collectief, dat met hun eerdere singles reeds enige bekendheid had verworven, wist de zaal met aanstekelijke pop direct goed op te warmen. Wat daarbij opviel was dat het nieuwe materiaal geenszins onderdeed voor This Is A Flirt en Bathroom Lovin’.
Hun sterke livereputatie houden ze bovendien nog altijd in stand houden met doelmatige samenzang en sterke grooves. Het deed ons allemaal nog meer reikhalzen naar hun eerste album, waarmee ze een goede kans maken één van de revelaties van het jaar te worden. De vraag is of MGMT deze zomer nog een single zullen uitbrengen die Fifteen Floors kan evenaren.
Een opvallende naam op de affiche was die van Bettie Serveert. Deze noorderburen waren de enige buitenlandse groep. Hun recente plaat ‘Pharmacy of Love’ werd hiermee voor het eerst over de grens gepresenteerd.
Het is al een poos geleden dat de band nog zo stevig uit de hoek kwam en ook op het podium spatten de vonken er bij tijd en wijlen vanaf. De groep opende met het melodieuze Love Lee, meteen gevolgd door het vlammende Deny All.
Het nieuwe werk werd voornamelijk met nummers van ‘Log 22’ afgewisseld, die ook zonder toetsen prima overeind bleven. De bekende powerpopformule werd na een kleine drie kwartier precies op het juiste moment terzijde geschoven om het publiek met het trippende Calling gedag te zeggen. Wat ons betreft mogen Carol Van Dyk en consorten echter best nog eens terugkeren.

The Go Find is zonder meer één van de charmantste groepen van de avond. Het publiek in de club, die in vergelijking met de zaal opeens weer intiem aandeed, at uit de hand van het zestal. Met de juist verschenen derde plaat ‘Everybody Knows It’s Gonna Happen, Only Not Tonight’ onder de arm trakteerden ze ons op hun typische, introverte huiskamerpop.
De sympathieke frontman Dieter Sermeus drukte de toeschouwers op het hart dat het nieuwe album, ondanks de zware titel, geen diepe filosofische betekenis heeft. Duidelijk werd in elk geval dat de songs ditmaal nog wat compacter klonken dan voorheen, door een beperkt gebruik van elektronica. Hierdoor ontbrak het de nummers zo nu en dan wat aan spankracht, maar de avond was te mooi om daarover te klagen.
Soms ontkomt men daar evenwel niet aan. Zo liet The Bear That Wasn’t ons weinig keus. De band stond geprogrammeerd in de Bar, maar de alternatieve folk was niet onderhoudend genoeg voor dit heen en weer lopende festivalpubliek. Hun liedjes over Disneyland en teddyberen waren simpelweg te fragiel om aan te slaan. Wellicht zou dit op een vroeger tijdstip beter tot zijn recht zijn gekomen, bijvoorbeeld als voorprogramma van Iron & Wine.
In de grote zaal kreeg Das Pop dan de kans om het publiek aan het dansen te krijgen, en de onbetwiste hoofdact van de avond slaagde daarin met verve. De Gentse groep rondom de flamboyante en energieke Bent van Looy haalde tijdens een uitbundige show de ene hit na de ander tevoorschijn.

Underground, Wings, Feelgood Factors, ze kwamen allemaal voorbij, evenals het nieuwe A Kiss Is Not A Cry. Dat was lang niet het enige nummer tijdens welke jongste lid Matt Eccles de show stal met zijn beukende drumslagen. Mocht iemand nog hebben getwijfeld: Das Pop kan met recht de meest fotogenieke groep van Vlaanderen genoemd worden. Geen andere band had de avond  trefzekerder kunnen afsluiten.

14 Februari 2010
Max Majorana

Meer over deze artiest


Aanraders