Als opwarmer kreeg het publiek Het Antwerpse combo
Deadsets voorgeschoteld. Een groep die schijnbaar al een hele tijd op eiken vaten ligt te rijpen, want alhoewel het al de derde keer was dat ze in de AB speelden hebben ze bij ons weten nog niet meer uitgebracht dan een downloadbare ep met als titel 'Mature Swingers'. Tijd om de vaten aan te slaan zeggen wij, want deze groep staat er. Alhoewel het geluid van Deadsets niet echt vernieuwend te noemen was, lag het niet voor de hand om er duidelijke referenties op te plakken. Vooral van de nummers waarbij zanger Michael Beniest en toetsenmadam Annelies Rutten samen zongen waren we echt van onder de indruk.
De manier waarop Yuck zich even later tijdens de changeover klaar maakte voor het optreden was tekenend voor de doorgedreven no-nonsense DIY aanpak van de band. De bandleden kwamen zelf hun instrumenten opstellen, soundcheckte even en daarna probeerde gitarist Max Bloom de zelfgeschilderde backdrop (niet meer dan een bekladderd laken, bijeen gehouden met wat duct tape) met veiligheidsspelden achter het podium op te hangen. Ook bij de start van het optreden maakte de band een volslagen nonchalante indruk.
Zanger-gitarist Daniel Blumberg, ook verantwoordelijk voor al het artwork van de groep, leek als twee druppels water op een twintigjarige Bob Dylan, en had ook dat je ne sais quoi dat je als toeschouwer meteen de oren doet spitsen. De man zong het openingsnummer Holing Out alsof hij in zijn keuken de ochtendkrant aan het lezen was. Een beter illustratie van de oorsprong van de naam shoegazers konden de jonge fans niet krijgen. Want in schril contrast met de gedesinteresseerde lichaamstaal van de groepsleden, stond de opgewekte, gierende en melodieuze muziek die ze uit hun instrumenten wisten te toveren.
Het zal wellicht aan het strakke gitaarwerk en de effectpedalen gelegen hebben dat letterlijk ieder nummer ons in de oren klonk als een nummer van Dinosaur Jr, Sonic Youth of Teenage Fanclub dat we al jaren kennen. Maar het zijn zuurpruimen die daarover struikelden. Het lag namelijk ook eenvoudigweg aan de kwaliteit van nummers als Georgia en Suicide Policeman dat ze zich zo heerlijk en onwrikbaar in de oren nestelden.
Milkshake werd stoutmoedig aangekondigd als “ons anti New Order-lied” maar de gitarist was niet te beroerd om in een zelfde adem toe te geven dat ze eigenlijk ook wel graag een verdieping lager in de grote zaal naar New Order wilden gaan kijken. Maar denk nu niet dat het daarom was dat ze het na Soothe Me en Operation met drie kwartiertjes op de teller al voor bekeken hielden. Met een sterke bisronde escalerend in een slepende versie van Rubber klokte Yuck netjes af op een uur, en meer moest dat niet zijn.
