Antony and the Johnsons - The Crying Light
Secretly Canadian
Kristiaan Art — 21 januari 2009
In 2005 ruilde Antony & The Johnsons een verborgen bestaan in de New Yorkse art scene voor international success. 'I Am A Bird Now', een intimistische plaat die Antony's eigen transgender-gevoelens niet ontwijkt, liet niemand onberoerd. Veel mensen kunnen de hoge, met vibrato gevulde stem van Antony niet verkroppen, en zelfs zijn verschijning wekt bij sommigen gevoelens van ongemak op. Maar kunst is persoonlijke expressie die de mensen raakt, zo leerden wij in de les esthetica. En dat is alleszins de essentie van wat Antony Hegarty doet.
Antony exposeerde vorig jaar nog beeldend werk in de Bozar, en ook op muzikaal gebied zat hij de voorbije jaren niet stil. Sommige van zijn gastbijdragen op platen van anderen en zijn disco-uitstap met Hercules and Love Affair deden vragen rijzen. Welke richting zou hij inslaan? Zou hij de kwaliteit van zijn meesterwerk kunnen evenaren? Met ‘The Crying Light’, zijn derde langspeler, veegt hij alle vragen echter van tafel en bevestigt hij zijn enorme talent én het feit dat hij een persoonlijke stijl en visie heeft.
De tien songs op ‘The Crying Light’ blijven trouw aan de weg die ingeslagen werd op ‘I Am A Bird Now’, maar gaan nog dieper en breder. De piano als centraal instrument maakt plaats voor andere instrumenten. Voor de volle symfonische arrangementen van een aantal nummers werkte hij zelfs samen met Nico Muhly, een klassiek componist die eerder samenwerkte met Bjork. Voor het overige staan er deze keer geen gastbijdragen op ‘The Crying Light’, wat de samenhang en de toon van de plaat ten goede komt.
Thematisch blijft Antony even persoonlijk als op zijn voorgaande werk, maar deze keer staat zijn relatie met de wereld rondom zich centraal, zoals we al konden horen op de minimalistische single Another World.
Melancholie blijft de hoofdtoon van ‘The Crying Light’, maar als in een aangrijpende film wordt de luisteraar langs verschillende emoties bij de hand genomen. Kiss My Name is met zijn extatische tekst en als vlinders rondfladderende violen een frivole en dus gedurfde zijsprong. Daylight And The Sun klinkt dan weer smachtend en dreigend. En de aangrijpende afsluiter Everglade klinkt overweldigend, kwetsbaar en hoopvol als een confrontatie met de schoonheid van de natuur.
Aeon, een gospelsong waarin de zanger passioneler zingt dan we van hem gewoon zijn, is het buitenbeentje van de plaat, maar heeft een eigen rol in het ambitieuze geheel. En zo is ‘The Crying Light’ een gedurfde plaat die avant-garde en klassiek binnensmokkelt bij een publiek dat op een dieet van pop en rock opgegroeid is. Een werk van een van de grootste talenten van dit decennium.
De tien songs op ‘The Crying Light’ blijven trouw aan de weg die ingeslagen werd op ‘I Am A Bird Now’, maar gaan nog dieper en breder. De piano als centraal instrument maakt plaats voor andere instrumenten. Voor de volle symfonische arrangementen van een aantal nummers werkte hij zelfs samen met Nico Muhly, een klassiek componist die eerder samenwerkte met Bjork. Voor het overige staan er deze keer geen gastbijdragen op ‘The Crying Light’, wat de samenhang en de toon van de plaat ten goede komt.
Thematisch blijft Antony even persoonlijk als op zijn voorgaande werk, maar deze keer staat zijn relatie met de wereld rondom zich centraal, zoals we al konden horen op de minimalistische single Another World.
Melancholie blijft de hoofdtoon van ‘The Crying Light’, maar als in een aangrijpende film wordt de luisteraar langs verschillende emoties bij de hand genomen. Kiss My Name is met zijn extatische tekst en als vlinders rondfladderende violen een frivole en dus gedurfde zijsprong. Daylight And The Sun klinkt dan weer smachtend en dreigend. En de aangrijpende afsluiter Everglade klinkt overweldigend, kwetsbaar en hoopvol als een confrontatie met de schoonheid van de natuur.
Aeon, een gospelsong waarin de zanger passioneler zingt dan we van hem gewoon zijn, is het buitenbeentje van de plaat, maar heeft een eigen rol in het ambitieuze geheel. En zo is ‘The Crying Light’ een gedurfde plaat die avant-garde en klassiek binnensmokkelt bij een publiek dat op een dieet van pop en rock opgegroeid is. Een werk van een van de grootste talenten van dit decennium.