Bonfire Lakes - Sorino

Thorn in my side recordings

Dansen op de slappe koord tussen melancholie en vrolijkheid, tussen dankbaarheid en berusting.

Zeven jaar. Zo lang is het geleden dat Bonfire Lakes, de band rond Marino Roosen, debuutalbum ‘Leaves’ uitbracht. Daarna volgden nog wel twee ep’s, maar daarvan bevatte de tweede vooral nieuwe versies van eerdere songs. Herinterpreteren doet Roosen ook op deze plaat, maar laat dat vooral geen reden zijn om ze links te laten liggen.

Ook het feit dat het ditmaal geen bandplaat is, mag de pret niet drukken. ‘Sorino’ is daardoor nog meer een persoonlijke plaat geworden van de man die toch al de nummers schreef. De albumtitel wijst daar al op. Het is geen verwijzing naar een of ander Italiaans dorpje of restaurant, maar een verbastering van “So Rino” oftwel “Zo Marino”.

En toch is het ook niet helemaal een solotocht geworden. Roosen ging op pad met Gaetan Vandewoude van Isbells en vond in hem een eerlijke, kritische vriend, een inspirator en een geweldige vriend die hem aanspoorde dicht bij zichzelf te blijven, en niet te blijven zoeken naar een een plek waar wat hoekjes afgebroken konden worden om interessanter te klinken. Dat ei kan hij nog wel kwijt bij HOUSEPLaNTS.

Een titel als die van opener Into The Darkness zet de luisteraar wel meesterlijk op het verkeerde been, want eigenlijk is het een nummer vol hoop, trouw en zelfvertrouwen, die onderstreept worden met jubelend koper. Een prachtig duet ook met Elke Smeets, die ook op andere nummers als Closer, Island, S-Day en last goodbye mag komen meezingen. Roosen ontdekte haar dankzij gouwgenoot Marco Z, en wist meteen dat zij aan boord moest als “zijn” Lisa Hannigan.

Op de volgende nummers blikt Roosen vooral terug. Hij nadert stilaan de vijftig en heeft dan ook wat watertjes doorzwommen. Maar naast melancholie is er ook plaats voor dankbaarheid, berusting en leuke herinneringen. Nummers als Song For Ma, over zijn overleden grootmoeder, en vacancy, dat hij schreef naar aanleiding van het heengaan van zijn pa, kregen een prachtige update. Niet alleen de emoties evolueerden blijkbaar.

Misschien is het door die twee herwerkingen, maar de plaat slaagt erin om tot het eind te boeien. De twee afsluiters, Island en last goodbye, behoren tot de hoogtepunten van de plaat, ook al (of net daarom) klinken de invloeden sterk door. Bij Island denken we aan Villagers en last goodbye is onmiskenbaar gelaafd aan The Cure. Dat gaf Roosens eerder ook grif toe.

Als Bonfire Lakes één ding bewijst, is dat dicht bij jezelf blijven als muzikant een heel goed idee is. Niemand kent zichzelf helemaal. We hebben allemaal verschillende facetten en gezichten. Marino Roosen toont er een pak op dit album en dat levert een prachtig portret op, vakkundig in songs gegoten die recht naar het hart gaan.