Caspar Auwerkerken - Figuring Out My Horizons

V2

Iemand die liedjes schrijft in een bos, heeft bij ons sowieso al een streepje voor. En zelfs al had deze jongen zijn songs op de wc geschreven, dan nog waren we al fan van voor deze debuutplaat uitkwam.

Caspar Auwerkerken geldt al langer als een van de “coming men” in de Vlaamse muziek en met deze verzameling van tien nummers, toont hij waarom. We hadden wel een en ander zien aankomen dankzij singles als The Pond, Pilgrim, Two Ravens en Blossom, maar toen we focustrack Into Thin Air hoorden, sloegen we verstomd met de vuist op de massief eiken keukentafel.

In die song geeft hij uiting aan de klimaatangst die hem kwelt. “As we speak our planet dies” en “As we speak our mother cries”, klinkt het. En hij weet waarom: de mens leert niet en blijft volharden in zijn egoïstisch materialisme. “Hoe lang duurt het nog vooraleer we zullen verdwijnen in het niets?”, vraagt hij zich af terwijl de band, bestaande uit Xavier Declercq (bas/synth), Arno De Bock (drums) en Mauro Bentein (gitaar), Sophiaans uithaalt.

Auwerkerken een bard noemen, is niet eens zo ver gezocht. Vertelden die via hun liederen ook geen verhalen waarover de heersers best eens zouden nadenken? Hoe dan ook, is dat hetgeen hij doet in zijn elf, vakkundig tot de perfectie bijgeschaafde nummers. Bedachtzaam filosoferend en op intelligente en authentieke wijze vraagt hij zich af wat het betekent om vandaag de dag mens te zijn, en zoekt hij tegelijk naar innerlijke rust in een poging zijn en onze angst te bedwingen.

Dat klinkt bij Auwerkerken als “Our springtime will come” in het bijna religieus aanvoelende Let Me In, waarvan de laatste minuut ons tot tranen toe beweegt. De melodie die de blazers hier spelen, klinkt als de mooiste klassieke compositie die we ooit hoorden.

Dat de nummers buiten werden gecomponeerd, is nog altijd voelbaar. Het lijkt soms wel alsof de arrangementen komen aandrijven door de lucht, voortgestuwd door een briesje of drijvend op een kabbelende bosbeek. Alles klinkt erg organisch met heel veel ruimte, alsof de noten als nog gesloten knoppen elk op hun takje zitten. Breek ze niet af, maar laat ze zich langzaam aan je openbaren. Dit is een album dat je moet beluisteren onder een goede hoofdtelefoon. Neem vooral je tijd.