Centric Jones - The Antikythera Method
ProgRock Records
Christoph Lintermans — 5 april 2012
Wie sympathie heeft voor de sterrenreizen van Yes & co, zal zeker plezier beleven aan ‘The Antikythera Method’, album nummer twee voor Centric Jones. Actief in diverse bands sinds de late jaren zeventig, gaat dit Amerikaanse duo al lichtjaren mee. Astronomisch veel ervaring, dat zeker, maar is dat voldoende?
Dit is wat je een “guilty pleasure” kunt noemen. Centric Jones serveert erg gecomponeerde muziek, soms vreemd gestructureerd of gearrangeerd, maar dit is natuurlijk progrock. De engelachtige stem van Laurie Larson, de expansieve toetsen, de complexe ritmes, de instrumentale excursies, de Roger Dean-achtige hoes, het verwijst allemaal naar Yes. Als fans van het controversiële ‘Tales From Topographic Oceans’ is ons geen groter plezier denkbaar.
Toch gaan multi-instrumentalisten Chris Fournier en Tobe London niet zover in het imiteren van hun grote voorbeeld als een Starcastle. Er is voldoende ruimte voor eigen creativiteit, al zal het afhangen van je smaak of dit in hun voordeel speelt. Verwacht je aan zweverige, kosmische krachten oproepende symforock die teruggrijpt naar de jaren zeventig.
Opmerkelijk: het nummer Then komt uit de pen van ene Jon Anderson (‘Time And A Word’ uit 1970). Een charmant eerbetoon aan de legendarische groep. De psychedelische ondertonen op deze plaat verwijzen dan weer naar een actuele retroband, de hippiecommuniteit Astra uit San Diego.
De albumtitel verwijst naar de "computer" waarmee men bij de oude Grieken trachtte astronomische posities te berekenen. Die van het Centric Jones-ruimteschip ligt in ieder geval vele lichtjaren van hier. Dit is een plaat om je in te verliezen, zoals dat heet. Zeker, de sirenenzang van Fournier, London en Larson is niet bijster origineel, maar ze is te aanlokkelijk om zomaar naast je neer te leggen.