Cowboy Junkies - Demons
Proper Records
Frank Tubex — 15 maart 2011
Er hangt rond tribute-albums vaak een nogal klef sfeertje van beate bewondering enerzijds en vlug commercieel succes en voordeel anderzijds. Een rij (pseudo-)vedetten zingen vlug één of andere versie of – nog straffer – halen een "vergeten" opname uit de bodemloze vuilbakken van de studio en geven het zonder veel nazorg aan de platenmaatschappij die meestal net voor de feesten of voor een nieuwe tournee een compilatie van hun huisartiest op de markt brengen. Dat is wat men in marketingtermen wel eens een win-win situatie durft te noemen.
Niets daarvan op ‘Demons’, het tweede volume uit de Nomad Series die de Cowboy Junkies begin februari op de markt bracht. Het is een cd geworden met covers van de ruim een jaar geleden overleden Vic Chesnutt. Vic who? Inderdaad, de grote massa heeft nooit wakker gelegen van de muziek van deze Texaanse bard die ruim twintig jaar in de business actief is geweest, wiens composities hernomen zijn door Madonna, R.E.M., Soul Asylum, et j’en passe. Maar de grote doorbraak, de algemene erkenning bij het brede publiek? Niet dus.
En toch reserveert Cowboy Junkies – of de familie Timmins zo je wil – een hele cd voor het oeuvre van deze man. Toegegeven, zij kenden hem al langer: ze hadden zelfs samengewerkt op een remake van het Junkiesmeesterwerk ‘The Trinity Session’. Maar dan zomaar out of the blue net na Chesnutts dood een hele covercd, heeft dat geen necrofiel geurtje? Neen, beste lezer, absoluut niet.
‘Demons’ is een woord van liefde. En zoals het een woord van liefde past, klinkt het van bij de eerste noten onvervalst authentiek. Centraal staat natuurlijk de fluwelen stem van Margo Timmins maar ook de muziek klinkt erg typisch Cowboy Junkies. De gitarenlijnen van Michael Timmins vlijen zich moeiteloos op een bed van toetsen en her en der voegen de Junkies er nog rist akoestische instrumenten bij die aan deze cd een warme klank moeten geven.
We weten al van vroeger dat we de Cowboy Junkies niet moeten inhuren om een flashy en snoeihard feestje te bouwen. Hun kracht ligt in het tragere werk. See You Around is zo’n schoolvoorbeeld van die ingetogen aanpak en vlak daarna schept de band zelfs een heus nightclubsfeertje in Betty Lonely. Dat is dan behoorlijk slaapverwekkend, zien wij menigeen al achterdochtig denken. Vergeet het, in die val trapt de Timmins-clan niet. Met Wrong Piano wordt trouwens behoorlijk vinnig afgetrapt. Ladle heeft weliswaar een slome rif maar fel gitaarwerk blaast voldoende levendigheid in de song. Flirted With You All My Life is ook zo’n valse trage die naar het einde toe mooi open waaiert als een narcis in de lente. En zo gaat dat door bij When The Bottom Fell Out de laatste klanken wegsterven.
Cowboy Junkies heeft met deze ‘Demons’ een plaat gemaakt die naast het beste uit hun eigen repertoire mag geplaatst worden en de kenners onder de lezers weten dat dat niet niks is!