Cryptacize - Mythomania

Deze band ontstond toen duizendpoot Nedelle Torrisi door gitarist Chris Cohen (voorheen bij Deerhoof) werd uitgenodigd om te zingen op een album van zijn band The Curtains. Het duo werd pas een trio toen ze op YouTube percussionist Michael Carreira ontdekten. Een vreemde geschiedenis. Een al even vreemde bezetting.

Het geluid dat Cryptacize voortbrengt heeft eerst verraderlijk weinig om het lijf, maar blijkt naderhand erg inventief en fantasierijk. Elk liedje heeft een heel eigen persoonlijkheid en geeft zijn geheimen slechts langzaam prijs.

Door de nerveuze intro van openingsnummer Tail & Mane worden we meteen op het verkeerde been gezet. Als daarna een elegante melodie wordt ingezet, die het balkanritme van Beiruts Nantes oproept en bruist van levensgevoel, is de verrassing des te groter. En de buigzame stem van Torrisi, die een gevoelig verhaal brengt over een verloren liefde, is al even pakkend.

Een mooi tegenwicht voor de zuivere vocalen van Torrisi vormt de bedwelmende stem van Cohen, die de microfoon overneemt in psychedelische uitstapjes als What You Can’t See Is en Gotta Get Into That Feeling. Cryptacize tapt overigens wel vaker uit het sixtiesvaatje. Een aantal nummers zouden zelfs niet misstaan op ‘The Piper At The Gates of Dawn’ van Pink Floyd of de latere albums van The Beatles.

Op ‘Mythomania’ hebben de exotische percussiepartijen nog meer slagkracht gekregen en daar heeft de intrede van de basgitaar zeker mee te maken. Percussionist Carreira legt een indrukwekkende variatie in zijn spel en schittert vooral in het titelnummer, het theatrale Blue Tears en I’ll Take The Long Way. Dat laatste nummer knipoogt naar Queens We Will Rock You, maar verkent heel andere oorden. Niemand minder dan David Byrne (ex-Talking Heads) liet zich erdoor benevelen.

Ook zonder de ritmische ideeën van Carreira weet de band te boeien, zoals in het sublieme Galvanize of The Loving Sun, dat opvalt door zijn krokante gitaargeluid. In de overige nummers klinken de gitaren eerder dof of juist messcherp, al naargelang de stemming van het liedje in kwestie.

Van de elf korte nummers is er niet een dat ons ontgoocheld naar de skipknop drijft. Stuk voor stuk hebben ze aparte melodieën en klankkleuren. Extraverte dramatiek vind je naast ontroering en introspectie. Bovendien verpakt Cryptacize zijn experiment in kleurrijk papier. ‘Mythomania’ is dus een uitstekende plaat voor een bont publiek.