David Newlyn - Skeletons

Sound In Silence

We waren lange tijd niet echt gecharmeerd door David Newlyn zijn skeletten. De DIY-huisopnamen van de ambientcomponist uit Durham klinken wat kaal, jazzy wringerig en creëren een weinig aangename, minimale sfeer die telkens maar een minuut of twee opgebouwd en aangehouden wordt. Vaak gaat het gewoon om wat druppelende pianotokkels met doffe galm. En wat moet je daar nu mee?

Valse start. Want vanaf 2/3^e op deze release lijkt de Brit zelf door te hebben dat hij zich moet herpakken en krijg je net geen acht minuten Skies, Stars And Bones ofte dromerige strijkerdrones, fonkelende noten, voorzichtige galm en inspirerende achtergrondklanken. Melancholie, subtiliteit, emoties: alles in een prachtige ambientcompositie die mooi mag uitsterven.

En meteen is het atonale, bizarre getokkel van pakweg Still Life – effectief als een soort van muzikaal stilleven – vergeten. Net als de vier andere tracks die daarvoor of achter sieren in hun anonimiteit. Al probeerde A New Day nog even wat digitale cellostrijkers doorheen het pianospel te laten zweven.

Het laatste stuk van ‘Skeletons’ zorgt dus voor een fijne transformatie. In essentie is er weinig verschil met de spaarzame, druppelende piano noten in het begin. Maar de tracks klinken plots forser, voller en met meer beleving. David Newlyn zorgt voor variatie door niet enkel de cello te laten terugkeren, maar ook een melodie van een muziekdoosje in een slepend Fluctuations te verwerken. Of sluit af met een negende track waarin zelfs geen pianotoetsen aanwezig zijn, maar wel mooi in elkaar glijdende doezelstrijkers die we ook uit de vorige releases van de man herkennen.

We zijn er dus niet helemaal uit. Voor ons zijn de vijf eerste tracks op deze release niet echt een meerwaarde, terwijl de vier laatste dat absoluut wel zijn. (Die laatste nemen dan weer 2/3^e van de totale duurtijd op zich.) Net als James Ensor houden wij van skeletten waar wat avontuur in zit.