Dufourd & Demoulin - Microchimeres
Three:four records
Zo’n drie jaar geleden lieten we jullie kennismaken met de online samenwerking van Julien Demoulin (Brussel) en Frédéric Dufourd (Frankrijk): een experimenteel en wat avandgardistisch ambientwerk waarin sfeer, tonaliteit, mystiek en ontastbaarheid elkaar aanvullen. Soms minimaal, soms maximaal, verdedigend en aanvallend. Ook opvolger ‘Microchimères’ gaat gedurende tien fantasierijke momenten die kant op.
Misschien toch iets meer houvast geven. Dufourd voegde van zijn kant afwisselend gitaar, synthesizer, zang, veldopnamen, percussie en… zelf gecreëerde geluidsbronnen toe, terwijl Demoulin zich toelegde op zijn batterij synthesizers, computers en klankvervormers. En daarmee kan je natuurlijk veel kanten uit. Zeker als je nog eens wat vrienden uitnodigt om pakweg fluit, hoorn of saxofoon toe te voegen.
Maar het tweetal houdt het eerder sober. Zoiets als een wat meer akoestisch aanvoelende, dromerige toetsentokkelmelodie in Hors-Sol, waar een fluit sierlijk door kronkelt. (Horen we daar trouwens niet de melodie van het compleet onderschatte, Franse eenmansproject A Reminiscent Drive?) In elk geval goed voor dik twee sierlijke minuten. Maar even goed vanuit een experimentele compositie met fritselende, krakende klanken, vaag aftastend getokkel, repetitieve fluittonen, een Middeleeuwse rondedansmelodie en Franstalige spoken word-frasen van gasten Gaëtan en Pauline, waarin je bijna zeven minuten in mystiek en vervreemding – in oud en nieuw vervalt.
Het is vooral het voortdurende contrast tussen akoestische bronnen en digitale manipulaties dat het spanningsveld strak houdt. Zo duiken we heel graag in de akoestische postrockgitaar, de echodubs en het dromerige, jazzy saxspel van Finir Par Avancer: een track die wel eeuwig zou mogen door mijmeren. Langs de andere kant trekken de heren alle registers open in de enorm luidruchtige drone-noise moloch Comme Un Souffle (hum), waarin je een wall of sound van bewerkte elektrische gitaar over je heen krijgt, waaronder elektronische lagen heen en weer bewegen.
Je moet deze nieuwe Dufourd & Demoulin dus nogal letterlijk volgens zijn titel nemen. ‘Microschimères’ zijn stuk voor stuk kleine muzikale hersenkronkeltjes, waarin de twee heren zich in hun inspiratiedrift konden uitleven. En die zijn heel divers. Bijgevolg zal je soms blij verrast worden en een andere keer misschien net wat minder. Over smaken en kleuren…, weet je wel. Meer hoef je er gewoon ook niet achter te zoeken.