Emma Ruth Rundle - These Killing Times

Vijf jaar hebben we moeten wachten op het vervolg van het prachtige 'Engine Of Hell', wat misschien wel het hoogtepunt was in haar oeuvre. Natuurlijk schept dat hoge verwachtingen en was de vraag of ze zo minimalistisch zou doorgaan op 'These Killing Times' met enkel zang, akoestische gitaar en piano. Ze gaf al aan dat deze zesde langspeler een hoopvolle plaat zou worden, waar ook een geest van verzet doorheen zweeft.

Toch keert op Emma Ruth Rundle terug met een voller geluid en met een volledige band. Ze wordt bijgestaan door drummer Jess Gowrie (Chelsea Wolfe, Mrs Piss), Troy Zeigler op bas, Patrick Shiroishi op saxofoon, Nick Reinhart (Tera Melos) en Gina Gleasons (Baroness) op gitaar plus een koor met daarin Marissa Nadler, Lukas Frank (Storefront Church) en Amelia Baker (Cinder Well). Met zo'n band kan je er dus van uitgaan dat ze voor een gelaagd geluid gaat. Maar dit zonder de tederheid en kwetsbaarheid uit het oog te verliezen.

Single Powerless opent het album al heel straf. De song geeft precies weer waar deze nieuwe plaat voor staat: een mooie balans tussen ingetogen en krachtig. Het stevige refrein vult de rustige, kwetsbare strofes perfect aan. God's Picture begint heel ingetogen, maar je voelt een constante dreiging, die er als een donkere wolk boven hangt. Dan is het ook logisch dat het naar het einde toe iets steviger wordt, waarna de track toch weer rustig eindigt. Bij Anvil wordt er ook weer gespeeld met het kwetsbare en de kwaadheid. Die gedreven woede blijft de hele tijd in Catherine Wheel hangen, ook al haalt Rundle hier prachtig uit met de stem en zorgt dat voor iets magisch.

Nog meer magie krijgen we in het breekbare Don't Delay Heaven, dat voor meer dan zes minuten kippenvel zorgt. Natuurlijk kon het niet allemaal zo rustig blijven doorgaan en dus komt die dreiging terug opsteken in Enough. Tegelijk blijft het toch allemaal vrij ingetogen. Zelfs het refrein klinkt hemels, maar naar het einde toe krijgen we toch een stevig onweer met een freejazz tintje en keert de rust terug in de outro. Bij Human Kindness wordt er een zwarte doom-muur opgetrokken, die gaat liggen wanneer Rundle zacht en lieflijk zingt. Als je weet dat deze song meer dan acht minuten duurt, besef je sowieso dat die doom- en gloom-vibe regelmatig terug wordt opgebouwd. Het is misschien het meest intense nummer van de plaat. Oceans Of Time zorgt terug voor rust en is een prachtige ballade die het perfecte einde vormt voor deze plaat.

Ook al kaart Emma Ruth Rundle op dit album zware thema's aan zoals de groeiende macht van het christelijk nationalisme, het groteske circus van de politiek en de klimaatkcrisis, nooit wordt het superzwaar en beladen. Er zit veel schoonheid en liefde in deze plaat zonder dat het te zeemzoet wordt.