Emmanuel De La Paix - Chromaverse
Broque Records
We zijn er nog niet uit waarmee de Zwitsers-Franse kunstenaar Emmanuel De La Paix ons nu het meest charmeert: de volledig zelf geconstrueerde shoegaze-ambient of de bijzondere spiegelingsfoto’s die je zowel op digihoezen als 's mans socials terugvindt. Feit is wel dat beiden elkaar een beetje aanvullen en zowel een soort van gewicht- en eindeloosheid als ontastbare dromerigheid oproepen. En het is zowel auditief als visueel fijn vertoeven in die bizarre Paix-wereld!
Voor ‘Chromaverse’ (voluit: “And Human Structures” als ondertitel), voorziet de klanktovenaar een uur lange trip langs geluid, ruimte en texturen. Dit over zo’n veertiental in elkaar vloeiende tracks verspreid, waarbij de ene minimaal, ruimtelijker en waziger aanvoelt dan de andere om de verhakkelde breakbeats, die rond de echoënde galmstemmen van Day One ratelen, maar even te vernoemen.
Maar of die verschillende onderdelen van deze lange geluidsreis nu gebonden worden door expliciete ritmen of net niet, de voornaamste sterkte van Emmanuel De La Paix is toch om keer op keer een soort van emotie centraal te zetten. Zowel voor foto’s als muziek is de man meermaals inspiratie gaan zoeken in de desolaatheid van de Zwitserse bergen en IJslandse lavalandschappen. En dat voel je, zowel in kracht als in eindeloosheid. Van sterk overtuigd in onderkoelde fasttechno tot aarzelend in niet-zijn, van eerder mechanisch tot organisch, van melancholisch mijmerend tot vooruitblikkend naar de toekomst.
Grappig genoeg straalt die emotionele kracht niet echt uit. Laten we even de eerste vier tracks erbij nemen: Sound Room 014, Studio 2 Noise 023, Wave Room 069, Wind Room 098. Klinkt weinig inspirerend of gevoelsmatig, toch? En dan vernoemen we de afsluitende Doom Room 304 en Mood Room 333 nog niet. Het blijken allemaal imaginaire kamernummers waar horrortaferelen zich zouden plaatsvinden in verschillende psychologische fases. Geen angst: die zwaarwichtigheid vind je voor geen millimeter terug in de droommuziek van De La Paix, noch in de mooie digihoes van deze release.
Qua bronnen en wapens schakelt de DIY-componist de gitaar in voor soms eindeloos klagende drones, geloopte, donkere pianotoetsen, krakende tapes of digitale percussieconstructies, veldopnamen, stemflarden en tal van ontastbare klankvondsten. En natuurlijk veel echo en galm. Feit is wel dat de combinatie van akoestische en analoge bronnen of instrumenten en de digitale bewerking daarvan een boeiende klankreis vormt vol ambient en avontuur die – in de woorden van de artiest – best in één lange ruk kan beleefd worden. We gaan er iets aan toevoegen: wat ons betreft kan je meermaals op reis gaan doorheen de verschillende landschappen, want dat is misschien nog de beste omschrijving.