Flying Moon In Space - Immer Für Immer
Fuzz Club Records
Wanneer we het hebben over een band met de naam Flying Moon In Space, waarachter zes personen uit Leipzig schuilgaan die houden van improvisatie, energie, elektrische Motorik-ritmen en gitaargeweld, dan kom je vast zelf wel uit op dingen als experimenteel, krautrock en live power. Derde studioplaat ‘Immer Für Immer’ poogt de live kracht van deze heren te kanaliseren in negen tracks. Jaja, u leest dat goed: poogt.
Als je afgaat op de videoclip van voorafgaande single We Come In Peace, met bloedrode stroboscoopflitsen en een dansende alien, dan wordt alvast één kant belicht van deze wel erg veelzijdige plaat: diep bonkende elektrobeats, verknipte fuzzgitaren, scanderende vocals - “We / alien / your friend / from / Mars” - die als een soort van donkere, noisy elektrowavetrack op je inhakken. Wat een knaller en meteen goed voor dé alien-elektro-party van 2026!
Maar dat is slechts één facet van Flying Moon In Space. Want we noteren ook felle en neurotische postpunk (Drifter), luidruchtige sixtiespsychedelica, (All That’s Love), repetitieve noiserock (Where Are You) en zweverige shoegaze (Each Moment Of Your Past). Om maar te zeggen dat we het ietwat moeilijk vinden om doorheen deze release met de abstracte rode hoes ook een echte rode draad te ontdekken en we die knallende Peace-single enigszins misleidend vinden om de rest van het album te duiden.
De zes heren gaan er prat op dat elk van hen een even groot aandeel heeft in de band en dat (live) improvisatie daar een wezenlijk onderdeel van is. Deze plaat is dan ook grotendeels geschreven of "ontdekt" tijdens de promotour van de vorige, wat mogelijk ook de reden is van de brede, diverse uitstaling van ‘Immer Für Immer’. (Lees: een beetje een gebrek aan eigen smoelwerk). Gelukkig heeft Flying Moon In Space wel de tijd genomen om elk idee te kanaliseren en uit te werken in afgewerkte drie- of vierminutensongs, hoewel we niet goed kunnen zeggen wat je nu moet doen met een intermezzo als Zx473-A, een abstract geheel van willekeurige ambientpulsen.
De meeste tracks staan dan ook hun mannetje en zijn klaar om, elk op zich, op te gaan in een kwalitatieve en avontuurlijke Spotify-playlist. Je ziet het: we hebben ons enthousiasme een beetje moeten temperen. We hebben een paar keer gelachen en het hoofd lekker laten tollen (zoals in de knallende afsluiter -270°), en ook over die We Come In Peace-single kunnen we ons enthousiasme moeilijk inhouden, maar zelfs na een luistersessie of vijf heeft de plaat ons niet echt in de greep gekregen. De grenzen van de democratie?