Forth Wanderers - The Longer This Goes On

Sub Pop Records

We moeten ons verontschuldigen dat we jullie even links lieten liggen, beste vrienden van Subpop en lieve Forth Wanderers. We werden een beetje overrompeld – verlamd zelfs – door jullie jeugdige experimenteerdrang, de soms ongeduldige manier van nieuwe partijen inspelen, de jazzy of licht psychedelische invalshoeken… Dat rijmde niet echt met de zweemzoete droomstem van Ava Trilling, of de duidelijk afgebakende indiepopsongs op dit plaatje. En eerlijk? Dat doet het nog steeds niet.

Maar je liet ons ook lange tijd wachten, lieve Ava. Zeven lange jaren waarin de band weinig aandacht kreeg tijdens een zware zoektocht naar jezelf. ‘The Longer This Goes On’ is dan ook geen vlot collegerockplaatje meer zoals we de Forth Wanderers van dag één kennen. Dit is een album waarin de onzekerheid van zangeres en muzikanten wordt weerspiegeld in soms bijna even onzekere instrumentale partijen – een broos en mooi Bluff loopt naar het einde toe compleet verloren in zichzelf. Zelfs de hoes met een reflectiefoto in een scherm en fletse witte letters ziet er wat vaag uit.

Let op: het kan nog wel, hoor. De voorafgaande single 7 Months klinkt dartel en lentefris met zijn opgewekte drumwerk en harmonieuze partijen – “You stick with me babe, you know I got seven months.” Laat het dan nog zeven jaren worden en een dal waarbij gitarist Ben Guterl zijn helpende hand nodig was om uit te kruipen. De postpunkkriebels en jaren negentig echo’s blijken nog steeds aanwezig. Maar ook de rommel die daarbij hoort, met jazzy drumwerk, rafelige baslijnen en zeurende gitaren die de sterke songs soms wat vermommen.

Laten we het steken op “experimenten”. Soms op basis van een huiskamerorgeltje en een handtamtam in een wat dromerig Spit, soms slepend en moeizaam zoals Honey in een pseudoromantische pastiche. Aan de andere kant betekent moeizaam soms ook uitdagend. Wat betekent dat we naar ons gevoel toch nog enkele luisterbeurten nodig hebben om ‘The Longer This Goes On’ te kunnen ontrafelen, ook al ben je er op geen half uurtje met tien tracks door. De diamanten zijn er (opener To Know Me / To Love Me), maar ze zijn nog ruw.

De band liet al weten niet aan vervolgverhalen (muziek of liveoptredens) te denken. Dus de tijd is ons gunstig. In elk geval veel sterkte en succes gewenst, beste Forth Wanderers. Ook al roepen jullie expliciet op om jullie verder gewoon met rust te laten.